Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Anar...ωτιέμαι. [και Διάλογοι (Μέρος 2ο)]

Κι ενώ με πονάει το κεφάλι μου για ανεξήγητους λόγους, αναρωτιέμαι. Γιατί να με κυνηγάει ακόμα;

Αυτόν τον μήνα ήρθα σε επαφή με το παρελθόν μου περισσότερες απ' το προσδόκιμο φορές. Ένα παράδειγμα... Χτες ήμουν έξω με δύο φίλες μου απ' το δημοτικό και άλλες δυο κοπέλες. Είχαμε πιάσει συζήτηση για τα ερωτικά (ένας θεός να τα κάνει) που είχαμε μικρές... "Εγώ τα είχα φτιάξει με τον έναν, άρεσα στον άλλον, τσακωνόμουν με τον τρίτο..."
Εκείνη τη στιγμή προσπαθούσα να θυμηθώ τι "επιτεύγματα" είχα στο ιστορικό μου...
Χμμ, κενό. Εάν εξαιρέσεις το πρώτο μου μακροχρόνιο κόλλημα, τον τότε και τώρα καλύτερό μου φίλο που δεν το έχει μάθει και ίσως να μην χρειάζεται να το μάθει ποτέ.
Μα τίποτα χειροπιαστό.

-Ρε κορίτσια,... Εγώ στο δημοτικό ήμουν άσχημη;
-Όχι!, ομόφωνα με διέψευσαν.
Κι όμως. Η φωνή εκείνου μού έλεγε πιο πολλά... "Είσαι κακάσχημη." Έτσι είχε βγει απ' το στόμα του. Χωρίς αιτία και εξήγηση. Χωρίς προηγούμενο. Έτσι απλά, το είπε...
Παρ' όλα αυτά, έκανα πως αποδέχτηκα αυτό που είπαν και συνέχισα την συζήτηση...
-Τότε γιατί δεν συνέβη τίποτα με εμένα;
-Ίσως να ήσουν αρκετά σοβαρή...
-Χμμ... Και τώρα; Μου λέτε ότι μοιάζω απρόσιτη;
-Όχι, απρόσιτη δεν είσαι... Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει και κανένας σοβαρός άντρας στην τάξη μας.
-Ωραία... Δηλαδή θα πρέπει να περιμένω να μού έρθει αυτός που και θα ταιριάξουμε, και θα υπάρξει χημεία, και θα βρισκόμαστε σε παρόμοια φάση, έχοντας παρόμοιες επιδιώξεις, και θα συγχρονιστούμε καλά; Δηλαδή θα πρέπει να το παλέψω τόσο πολύ; Δεν μπορώ να κάνω κι εγώ την βλακεία της μίας εβδομάδας που έχουν κάνει λίγο πολύ όλες;

Όταν δεν έχεις κάτι το αποζητάς, δεδομένο. Απλώς δεν νιώθω τόσο ξεχωριστή για να μην έχω αυτό το λίγο που είχαν κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι. Κάθε φορά που θέλω να νιώθω ξεχωριστή, οι συνθήκες θα μού αποδείξουν το αντίθετο. Όχι, δεν θέλω να γίνω ένα με την μάζα. Δεν θέλω να γίνω αυτό που δεν πρόκειται να γίνω ποτέ, "η γατούλα", δεν θέλω να αλλάξω κάτι πάνω μου. Απλά, δεν είναι χαζομάρα να πρέπει να είσαι κάτι τέτοιο για να ελκύεις τους άντρες; Ή τουλάχιστον για να το εκδηλώνουν; Τόση αμηχανία προκαλεί η σοβαρότητα και η φιλική συμπεριφορά; Μήπως δεν πρόκειται να με δουν ως γυναίκα, πολύ απλά γιατί θέλω να τους έχω φίλους μου πριν γίνει κάτι άλλο; Είναι κακό να θέλω να γνωρίσω έναν άνθρωπο πριν του την πέσω (όχι ότι θα το έκανα στην παρούσα φάση, αλλά τέλος πάντων); Δεν γίνονται γνωριμίες σε άλλα μέρη εκτός απ' τα κλαμπάκια, στα οποία ποτέ δεν κατάφερα να διασκεδάσω όσο κι αν προσπάθησα;




Ζητάω πολλά, ίσως... Όταν ρώτησα τον πιο κοντινό μου άνθρωπο γιατί δεν ένιωθα ότι ταίριαζα με κανέναν στο δημοτικό, αυτή ήταν η απάντησή του:

-Γιατί ήσουν ίσως ένα βήμα πιο μπροστά απ' τους άλλους... Σκεφτόσουν πάντα πιο πολύ, ήθελες πράγματα τα οποία παραπέμπουν σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες. Δεν κατάφερες να δεθείς με κανέναν, πολύ απλά γιατί δεν κατάφεραν να σε καταλάβουν. Με τον καιρό όμως βρήκες την θέση σου... Μπήκες στην ηλικία και στο περιβάλλον που σού ταίριαζε... Δεν θυμάμαι να καλούσες ποτέ φίλους τότε. Και κάτι το οποίο θαύμασα πραγματικά σε σένα, ήταν που αρνήθηκες να πας στο γυμνάσιο που πήγαν όλοι. Όταν μού το ανακοίνωσες, είδα στα μάτια σου έναν άνθρωπο ο οποίος ήξερε τι ήθελε. Ήθελε μια αλλαγή. Και δεν έκανες λάθος... Ξαφνικά στην πρώτη γυμνασίου, γέμισε το σπίτι φίλους σου. Και εσύ το ζήτησες. Νομίζεις ότι είναι τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...

Πφφ... Δεν ήθελα να φτάσω εκεί. Μα όταν Anarωτιέμαι θα κάνω ερωτήσεις και οι ερωτήσεις θα φέρουν παραλληλισμούς (και παραλογισμούς). Καιρό είχα να αφήσω το πληκτρολόγιο να με οδηγήσει, αντί να συμβεί το αντίθετο...

Οπότε, keep going.

Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω. Δεν έχω ιδέα. Ξέρω όμως αυτό που είμαι τώρα, ανεξαρτήτως αν αρκεί ή όχι. "Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Όχι, δεν είναι αλήθεια. Επιθυμώ και κάτι άλλο... Και τελευταία περισσότερο απ' ότι κάποτε. Κάθε μέρα και ειδικά αν το μάθημα δεν μού προκαλεί κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να αποφύγω να κοιτάξω μπροστά. Έστω κι αν είναι το πίσω μέρος του κεφαλιού του... ο λαιμός του... η πλάτη του... (Δεν πάω πιο κάτω.)
-Θέλω να τον αγκαλιάσω. Να τον αγγίζω διαρκώς. Και κάθε φορά που μού δίνεται η ευκαιρία να το κάνω μερικά, αντί να το εκμεταλλευτώ, κωλώνω.
-Γιατί;
-Γιατί δεν υπάρχει οικειότητα.
-Γιατί δεν την φτιάχνεις;
-Γιατί δεν εξαρτάται μόνο από μένα.
-Μπα;
-Ναι, τι;
-Δηλαδή μού λες ότι όταν το κάνουν όλες οι άλλες τούς έχει δώσει άδεια.
-Ε και; Νιώθει καλά με αυτό;
-Σε νοιάζει;
-Φυσικά!
-Γιατί;
-Λογικό δεν είναι; Είμαι ο τύπος που εξαναγκάζει;
-Αφού αδυνατείς να εμπνεύσεις και να πεισεις, τι μένει;
-...Να τα παρατήσω.
-Δεν σε βλέπω να το κάνεις. Λοιπόν, γιατί δεν πατάς λίγο πόδι; Γιατί δεν επιβάλλεσαι λίγο;
-Αρνούμαι να γίνω κάτι που παρεκλίνει από το δικό μου είναι.
-Εσύ είπες ότι για να αποκτήσεις αυτό που δεν έχεις πρέπει να γίνεις κάποια άλλη.
-"Επιθυμώ αυτό που έχω, τίποτα άλλο." Και αναρωτήθηκα. Δεν το δήλωσα. Δεν υπάρχουν δεδομένα σε τέτοια πράγματα...
-Το δεύτερο σκέλος το δέχομαι. Μα το πρώτο όχι. Ψέμα.
-Αν συνεχίζεις να επαναλαμβάνεις ένα ψέμα, θα το πιστέψεις κιόλας.
-...Δηλαδή θα βολευτείς... Χα!
-Μού λες ότι δεν θέλεις να φύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο.
-Εγώ ήμουν αυτή που έστειλε το μήνυμα ξέρεις... Εγώ ήμουν αυτή που έβγαλε το μαχαίρι. Εγώ ήμουν αυτή που έπεισε τον εαυτό της ότι δεν θα χαλάσει κάτι τόσο όμορφο για ένα εγωιστικό καπρίτσιο.
-Είσαι εγώ. Είμαι εσύ.
-Κλέβεις ατάκες. Δεν ξέρεις και κάτι άλλο να κάνεις.
-Παρομοίως.
-Ομοίως, θα διόρθωνα...
-Έχεις δίκιο, τελικά μοιάζουμε...
-Πολύ αστείο.
-Για να σού απαντήσω... Ναι, θα βολευτώ. Γιατί αυτό ήξερα να κάνω πάντα...
-Και θέλουμε να λέμε ότι αλλάξαμε... Τι ειρωνεία, θεέ μου.
-Δεν υπάρχουν δεδομένα. Και ο άνθρωπος δεν αλλάζει, εμπλουτίζεται.
-Παρ' όλα αυτά ως αλλαγή μπορεί να ληφθεί υπ' όψιν μια γενική μεταβολή οπτικής γωνίας, όχι;
-... Η οποία λειτουργεί μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν; Αμφιβάλλω.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος. Δέξου το ή αρνήσου την ύπαρξή σου.
-Μόνο με αθέμιτα μέσα λειτουργείς, εκβιάστρια;
-Έχεις πολλή πλάκα όταν αυτοβρίζεσαι...
-Σε μισώ. Με μισώ.
-Εγώ όχι.
-Σχιζοφρένεια...
-Όταν σε βολεύει.
-Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος.
-Όταν τον βολεύει. Αλλιώς, παλεύει για να προσαρμόσει το περιβάλλον του στον βαθμό που προσαρμόζεται.
-Και ποιος καθορίζει αυτόν τον βαθμό.
-Εγώ και εσύ. Αν ξέρουμε η μία την άλλη -που αυτό θέλω να πιστεύω, ξέρουμε και τις δυνατότητες η μία της άλλης. Και από κει βγαίνει. Μέσω υποθέσεων, δοκιμών και εμπειριών.
-Δεν έχω χρόνο.
-Δεν σε βολεύει να έχεις χρόνο.
-Όταν έχω χρόνο σκέφτομαι... Δεν κάνει καλό να σκέφτομαι...
-Γιατί ρε γαμώτο δεν σε έχεις δεχτεί ακόμα;
-Γιατί εσύ επιμένεις να γίνω κάτι άλλο;
-Γιατί είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα;
-Γιατί μού προκαλείς πονοκέφαλο;
-Γιατί είναι τόσο υπέροχος στα μάτια μας;
-Πού κολλάει αυτό;
-Έτσι, ήθελα να το πω. Να αλλάξω λίγο το θέμα. Γιατί απ' ό,τι φαίνεται δεν είναι η σχέση μαζί του ο μόνος φαύλος κύκλος που μας βασανίζει...
-Τράβα το κι άλλο... Ποιος ξέρει πότε θα ξηλωθεί εντελώς.
-Όταν πεθάνεις.
-Τότε θα πεθάνεις κι εσύ. Δεδομένο.
-Νόμιζα πως δεν υπήρχαν δεδομένα...
-...
-Βλέπεις; Το μόνο πραγματικό δεδομένο που θα μπορέσεις ποτέ να έχεις, είναι ότι βράζουμε κι οι δύο, κι οι τρεις, ξέρω κι εγώ πόσες πλευρές μας υπάρχουν, στο ίδιο καζάνι. Είμαστε το ίδιο πράγμα. Ένα πράγμα, μέσα στην πολυπλοκότητά του.
-Κάτι σαν διάφανο πρίσμα, ένα πρίσμα που δέχεται να το διαπερνάει και να αντανακλάται το φως του ήλιου;
-"Πολύ ποιητικό... Δεν είναι όμως και πολύ σοβαρό."
-Σκάσε, επιτέλους...
-Εσύ επιλέγεις να απαντάς.
-Γιατί τα δημοσιεύουμε όλα αυτά;
-Πες μου ειλικρινά τώρα: θα έκανες αυτήν την ερώτηση αν δεν είχατε κάνει εκείνη την συζήτηση;
-...Μπορεί! Μια ζωή αυτό έκανα! Αμφισβητούσα κάθετι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρη! Και στο τέλος το παρατούσα.
-Γι' αυτό και δεν ολοκλήρωσες τίποτα;
-Ό,τι έχω παρατήσει στην ζωή μου δεν επιδέχεται ολοκλήρωση.
-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, τίποτα δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένο.
-Γιατί βρίζεις τους άλλους που κάνουν γενικεύσεις ενώ εσύ είσαι αυτή που κάνει τις περισσότερες;
-Γιατί τουλάχιστον οι δικές μου βγάζουν κάποιο νόημα για την ελάχιστη νοημοσύνη μας.
-Ναι, αλλά αποσκοπούν σε κάτι;
-Στην αυτοπροβολή μου.
-Επειδή απλά δεν το έκανες ποτέ το κάνεις τώρα;
-Ναι, γιατί όχι; Κι εσύ ζητούσες διαρκώς επιστροφή. Ήθελες να ανταποδωθούν όλες οι συμπεριφορές, όλα τα αισθήματα, όλη η αγάπη. Και δεν είχες ποτέ την φωνή να το ζητήσεις.
-Μού λες ότι εσύ είσαι αυτή η φωνή;
-Αν θέλεις, πες με κι έτσι. Αν και χωρίς αμοιβαία επιθυμία δεν μπορώ να κάνω κάτι...
-Στην επιθυμία μένω πάντα.
-Ισχύει ότι κάτι σέ φρενάρει.
-Και πώς το προσπερνάμε;
-Σιγά σιγά, υποθέτω... Αν θέλουμε να έχουμε την πολυτέλεια για το ενδεχόμενο της αλλαγής, αντί να την δημιουργούμε μόνες μας, το μόνο που μάς χρειάζεται είναι υπομονή.
-Μπορώ να περιμένω. Αλλά δεν θέλω άλλο.

8 σχόλια:

anisixos είπε...

Το κειμενο σου ειναι τοσο μεγαλο που βαριεμαι να το διαβασω.

Art. είπε...

Να 'σαι καλά ρε Ανήσυχε, με έκανες και γέλασα! Σιγά μην είχα πρόβλημα...

Σελήνη... Χμμ... Ακόμα το παλεύω αυτό το α λα Τόλκιν, αλλά δεν φτουράει απ' ότι φαίνεται...
Ωχ. Και μένα κάπου εκεί είναι στο σύνολο, αλλά όλοι ταυτόχρονα..; Δεν θα το άντεχα!

Αμελάκι... Τι να πω τώρα... Ατυχίες; Βλακείες; Άστα να πάνε.

Αγανακτισμένη Έφηβη είπε...

λάτρεψα το διάλογο... και εγώ κάνω πάντα παρόμοιους με τον εαυτό μου, λες και έχουν φυτρώσει στο κεφάλι μου ένα διαβολάκι και ένα αγγελάκι και μου λένε τη γνώμη τους. :Ρ

όσο για το θέμα "αγόρια"...
στην εφηβεία είναι σίγουρο, σίγουρο ότι τα αγόρια κοιτάζουν μόνο να περάσουν καλά, για αυτό και προτιμάνε τις "γατούλες" ή αυτές που τους φαίνονται πιο εύκολες. αν κάποια τους φαίνεται πιο σοβαρή (όπως μαντεύω ότι είσα εσύ) τη θεωρούν "δύσκολη" και δε μπαίνουν καν στον κόπο να την προσεγγίσουν.
ανωριμότητες, με λίγα λόγια.
μην αφήνεις αυτό το θέμα να σε απασχολεί τόσο πολύ.
και πολλά αγόρια να είχες γύρω σου πάλι τα ίδια θα σκεφτόσουν αν δεν είχες δικό σου αυτόν τον ένα που θες (αυτό το έχω πάθει εγώ...μια ζωή το παθαίνω, για την ακρίβεια. :Ρ).
οπότε το θέμα είναι πώς θα προσεγγίσεις αυτόν. προσπάθησε να έρθεις λίγο πιο κοντά του.
κάνε μία μικρή προσπάθεια... ;)

και ελπίζω να σου βγει σε καλό.
αλλά και σε κακό να σου βγει θα σου διδάξει πολλά πράγματα.

φιλιά. :)

Poisonous είπε...

Όλα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις! "Expect the unexpected".
Και προς θεού δεν χρειάζεται να γίνεις "γατούλα" για κάτι τέτοιο. Παρ'όλα αυτά μετράει η γλώσσα του σώματος. (φλασιά :Ρ) Τέλος πάντων, όλοι πιστεύω ότι είχαμε τέτοιες κρίσεις, πάντα θα υπάρχει η αμφιβολία αλλά πάντα θα υπάρχει και κάποιος να σε διαψεύσει και να απαλλαγείς από αυτές, αφού πρώτα τον εμπιστευτείς.
Τώρα θα μου πείς πότε θα έρθει αυτός.. Θα απαντήσω με την φράση σου: Μην σκέφτεσαι. Κάνει καλό. :Ρ

Καλό απόγευμα! (most μπερδεμένο σχόλιο που έχω αφήσει.-)
χαχα τα λέμε!

Reaper είπε...

Δημοτικό... Όπου η σχέση είναι κάτι σαν παιχνίδι. Κοίτα τα έχω με την τάδε.. Είναι η κοπέλα μου. Μόνο που δημοτικό την έλεγα κοπέλα μου, δεν την ένιωθα κοπέλα μου.

"Είναι κακό να θέλω να γνωρίσω έναν άνθρωπο πριν του την πέσω"

Καθόλου όμως!!!! Αν δεν τον γνωρίσεις τότε πως θα τον αγαπήσεις; Άτομο που την πέφτει πριν προλάβει να γνωρίσει τον άλλο σημαίνει ότι απλώς τον γουστάρει , κάτι καθαρά σωματικό, μιας και δεν έχει προλάβει να γνωρίσει το εσωτερικό του ανθρώπου για να τον αγαπήσει. Και προφανώς γίνεται δύο άνρθωποι που γνωρίστικαν πρώτα να καταλήξουν σε σχέση. απλώς είναι λίγο πιο δύσκολο, αλλά απαξ και γίνει είναι ότι καλύτερο, γιατί είναι σχέση που στηρίζεται σε αγάπη και όχι σε πάθος, οπότε θα είναι και πολύ πιο δυνατή, μιας και το πάθος ξεφτίζει.


"Δεν γίνονται γνωριμίες σε άλλα μέρη εκτός απ' τα κλαμπάκια, στα οποία ποτέ δεν κατάφερα να διασκεδάσω όσο κι αν προσπάθησα;"

Παντού μπορεί να γίνει γνωριμία. ίσα ίσα που θεωρώ το club το χειρότερο μέρος για να γίνει γνωριμία. Μιας και εκεί είναι για άλλη μια φορά καθαρά σωματικό το θέμα.

Art. είπε...

Όπως παντα εύστοχη, Αγανακτισμένη... Το ξέρω ότι θα είχα το ίδιο πρόβλημα. Απλά θέλω να απομυθοποιήσω σύντομα την κατάσταση της "σχέσης" γιατί συνεχώς φανταζομαι πράγματα, ή βγάζω συμπεράσματα από εμπειρίες άλλων. :Ρ
Όσο για το θέμα μου... Δεν ξέρω αν υπάρχει η πιθανότητα να μου βγει σε κακό. Ό,τι κι αν γίνει. Θέλω να πιστεύω ότι θα το εκλάβω ρεαλιστικά...
Μάκια.

Poisonous... Πόσο πια;; And if you expect it it's not unexpected anymore. :3
Αν είναι τα λέμε κι από κοντά. Α, και στις μπερδεμένες αναρτήσεις ταιριάζουν τα μπερδεμένα σχόλια. :3
Φιλιάα

Fleur, παρ' όλο που όντως το παράπονό μου προέρχεται από τον συγκεκριμένο, έχω την εντύπωση ότι δεν θα το διατύπωνα έτσι αν υπήρχε έστω και ένδειξη ότι είμαι ερωτεύσιμη ή τουλάχιστον ελκυστική...
Σ' ευχαριστώ για την θετική σου ενέργεια. :D
Φιλιά πολλά.

Reaper... Δεν διαφωνώ καθόλου, αν και αν δεν παίξεις το παιχνίδι στην ανάλογη ηλικία, νιώθεις κάπως αποκομμένος, κάνω λάθος; Εκτός αυτού, δεν άλλαξε και κάτι συνταρακτικό ως προς την αντιμετώπισή μου από τους άλλους από τότε.
Συμφωνώ και με τα υπόλοιπα που λες, παρόμοιες επιδιώξεις έχω βαθιά μέσα μου. Απλά είμαι πεπεισμένη για δύο πράγματα: πρώτον ότι είναι σπάνιο ή τουλάχιστον δύσκολο να υπάρξει αμοιβαία αγάπη ώστε να δημιουργηθεί κάτι κοντά στο "πρότυπο" της σοβαρής σχέσης και δεύτερον ότι το έχω δεχτεί επιφανειακά και μού αρκεί να κάνω κάποιες δοκιμές. "Την βλακεία της μίας εβδομάδας." Απλά για να τονώσω την αυτοπεποίθησή μου, τίποτα σημαντικότερο. :Ρ Προς το παρόν τουλάχιστον.
Ευχαριστώ για το σχόλιο!

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Art...Sweet,sweet,Art...Θα συμφωνήσω με τον δεύτερο εαυτό σου και θα σου πω ότι πράγματι υπάρχουν δεδομένα. Είναι δεδομένο ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Κι αν τελικά καταφέρεις και ανατρέψεις αυτό το δεδομένο, τότε προκύπτει ένα άλλο. Οι άνθρωποι που θέλουν να σ'αλλάξουν και τελικά σ'αγαπούν για κάτι που δεν είσαι, δεν σ'αγάπησαν ποτέ τους. Ξέρω, ξέρω, ακούγεται πολύ σκληρό, αλλά η αλήθεια πονάει. Αν δεν μπορείς να έχεις σχέση μαζί του, τότε θα'πρεπε να απολαύσεις τη φιλία του κι ας λιώνεις κάθε φορά που σε κοιτάει. Σκέψου μόνο πόσο άδεια θα ήταν η ζωή σου χωρίς αυτόν, έστω κι αν κοιτάς το πίσω μέρος του κεφαλιού του, την πλάτη του...Όσο για τις "γατούλες", τα κλαμπ και τα συναφή, να σου πω μόνο ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι έτσι όπως είναι, γιατί δεν μπορούν να γίνουν λίγο όπως είμαστε εμείς...(είμαι ψώνιο και το διατυμπανίζω!:P). Μερικές φορές σκέφτομαι, ότι είναι πολύ πολύ τυχεροί...
Καληνύχτα!:)

Art. είπε...

Δεν είναι και τόσο σκληρό, αν κάτσεις να το σκεφτείς...
Το σκληρό είναι που εμείς καταλήγουμε να έχουμε αδυναμία σε άτομα τα οποία δεν μπορεί να έχουν σε εμάς. Που εμείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας...
Ω ναι, εκεί είναι οι ενδοιασμοί μου... Αυτό που φοβάμαι, ίσως πιο πολύ απ' ότι την αποτυχία και την απόρριψη, είναι να τον χάσω. Να χαλάσω αυτό το λίγο που έχουμε μεταξύ μας αυτή τη στιγμή.

Χμμ, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι;

Να'σαι πάντα καλά.