Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Αγάπη

Τον συμπαθώ. Μού περνάει αδιάφορος. Με ελκύει. Με απωθεί. Μού αρέσει. Δεν μού αρέσει. Τον θεωρώ φίλο μου. Δεν τον ξέρω, δεν με ενδιαφέρει να τον μάθω. Είμαι ερωτευμένη μαζί του. Ουσιαστικά δεν υπάρχει για μένα. Με γοητεύει. Δεν έχει κάτι ξεχωριστό. Τον αγαπώ. Δεν νιώθω κάτι ιδιαίτερο.


Θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου ώστε να μην διαβάσετε κάτι μελιστάλαχτο.


Τόσο απλή λεξούλα... Πέντε γραμματάκια όλα κι όλα. Εύκολη να την βάλεις για κρεμάλα, λίγους πόντους παίρνει στο Scrabble...
Επειδή  το νόημά κυρίως της ερωτικής της έννοιας είναι αμφιλεγόμενο, θα επεκταθώ εκεί.
Τι σημαίνει αγαπώ έναν άνθρωπο, ένα αγόρι ή κορίτσι; Ίσως θα μπορούσαμε να τεμαχίσουμε την έννοια...
Υπάρχουν προϋποθέσεις. Να είναι ένας και μοναδικός για την στιγμή στην οποία αναφερόμαστε, να δημιουργεί κάποια ξεχωριστή κατάσταση μέσα μας, να νιώθουμε ότι έχει συμβάλλει στην εξέλιξή μας. Τότε ποια η διαφορά της απ' τον έρωτα; Ακούω διαρκώς από συνομιλήκους μου ότι και τα δύο είναι βαριές λέξεις και δεν μπορείς να τις πεις έτσι απλά. Εν αντιθέσει, πάρα πολλοί (και κυρίως πολλές) ισχυρίζονται ότι έχουν νιώσει κάποιο απ' τα δύο, ανεξάρτητα αν το "μετανιώνουν" όταν θα βρεθεί κάποιος επόμενος. Ίσως ο έρωτας να αντιπροσωπεύει κάτι πιο εφήμερο, κάτι το οποίο περιέχει -εκτός άλλων- ενθουσιασμό και δυσκολία κρίσης όσον αφορά τον χαρακτήρα του άλλου και οδηγεί σε προσωπικές απογοητεύσεις τύπου "Αποδείχτηκε μαλάκας τελικά". Έχω ήδη θέσει την άποψή μου ότι δεν έφταιγε ο μαλάκας που ήταν μαλάκας, αλλά η χαζοχαρούμενη που τον εξιδανίκευσε.
Δεν είναι κάτι κακό ο έρωτας. Βάζει τον οργανισμό να εκκρίνει ενδορφίνες ("ορμόνες της ευτυχίας" οι οποίες βρίσκονται -ω ναι- και στην σοκολάτα) και γενικά μάς βάζει σε μια υπερβολικά καλή, και άλλοτε κακή, κατάσταση. Μάς δείχνει πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε και πόσο χαμηλά μπορούμε να πέσουμε για έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς να νιώθουμε υποχρέωση. Μάς βάζει να νιώθουμε τύψεις αργότερα, να ξεχνάμε πόσο όμορφα μάς έκανε αυτή η κατάσταση να νιώθουμε. "Πώς είναι δυνατόν να σού αρέσει κάτι τέτοιο;", ρωτάω τον εαυτό μου... Δεν ξέρω. Πείτε με μαζόχα, πείτε με περίεργη, χαίρομαι στο έπακρο την κατάσταση αυτή, σε όλες της τις φάσεις (ιδιαίτερα όταν τις κοιτάω από μακριά).
Εντάξει ο έρωτας... Ποια είναι η διαφορά του όμως απ' την αγάπη; Η αγάπη περιέχει απαραίτητα την αυταπάρνηση, είναι το πιο βαθύ, το πιο "ώριμο" (άρα και διαρκές) συναίσθημα; Είναι  όντως συναίσθημα;

Τα συναισθήματα είναι απ' την φύση τους ευμετάβλητα. Έχουν σχέση αλληλεπίδρασης με την διάθεσή μας, την μνήμη και τον βαθμό στον οποίον αντιδρούμε σε συγκεκριμένα ερεθίσματα (και ειδικότερα, συμπεριφορές και πράξεις ανθρώπων). Η αγάπη, με την ωραιοποιημένη και εξιδανικευμένη της έννοια, απλά δεν μπορεί να αποκαλεσθεί συναίσθημα. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι αμφισβητείται τόσο πολύ. Γιατί είτε απαξιώνεται ως κάτι απρόσιτο, είτε χρησιμοποιείται υπερβολικά εύκολα ως έννοια για κάτι πολύ, όχι απαραίτητα "κατώτερο", μα διαφορετικής φύσης. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν δύναται να οριστεί, άρα και να κατανοηθεί.

Αν η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι δεσμός; Είναι ιδιότητα; Είναι χαρακτηριστικό βασικού τρόπου σκέψης;


Τέλος.
Τι νόημα έχει να προσπαθείς να οριοθετήσεις, να γίνεις χασάπης με, κάτι τόσο ανεξήγητα βαθύ και υπέροχο όπως η αγάπη;

Μόνο ένα πράγμα θεωρώ δεδομένο, με αυτήν την λεξούλα με τα πέντε γράμματα.
Ότι δεν έρχεται, όσο και να την περιμένεις.
Βρίσκεται μέσα σου.
Και γίνεται η κινητήρια δύναμή σου για οτιδήποτε, όσο δύσκολο ή άσκοπο κι αν φαίνεται.
Αυτό.


5 σχόλια:

La Romantique είπε...

" Βρίσκεται μέσα σου."
Πόσο συμφωνώ... :)

Δεν με νοιάζει πλέον να ψάχνω τι είναι αγάπη. Ό,τι κι αν είναι θέλω να το νιώθω όχι να το εξηγώ.
Όμορφο τραγούδι ;)

"λύκος της στέπας" είπε...

είναι παράξενο. έχεις δίκιο.
βρίσκεται μέσα σου.


σχεδόν μαγικό :)

Who am I? είπε...

Είναι καλό που τουλάχιστον πιστεύεις σε αυτή και τη "σέβεσαι".
Η αγάπη πράγματι βρίσκεται μέσα μας αλλά εξαρτάται και από τους γύρω μας. Αν δεν έχουν κάτι να μας προσφέρουν, παγώνουμε. :/

Fleur είπε...

αααααα,γραφεις υπεροχα πραγματικα Αρτ!
Ενιωθα λες και διαβαζα καποιο κειμενο στην Εκθεση.:P

Τεσπα,ουτε εγω πιστευω οτι μπορει να οριστει ακριβως η αγαπη.Ο καθενας την αντιλαμβανεται και την ζει διαφορετικα.
Ωστοσο θα συμφωνησω και με την Λιζα^:)

Art. είπε...

@la romantique: "Ο ορισμός κινδυνεύει πλέον να αντικαταστήσει το οριζόμενο." -Σεφέρης

@Σκρουτζάκος: Να 'σαι καλά. Σ' ευχαριστώ πολύ!

@λύκος της στέπας: Χαίρομαι που καταλαβαινόμαστε. (:

@Who am I?: Πράγματι. Αλλά αν δεν δώσεις εσύ πρώτη, πώς θα πάρεις; Νομίζω πως αυτό είναι το πρόβλημα των ανθρώπων, ειδικά στην εποχή μας: φοβούνται να προσφέρουν και να ζητήσουν. Δεν έχουν την "άνεση" ή ό,τι άλλο χρειάζεται τέλος πάντων ώστε να επικοινωνήσουν ουσιαστικά με τον υπόλοιπο κόσμο... Εκτός αυτού, είμαι της άποψης ότι όλα από εμάς αρχίζουν και σε μας τελειώνουν. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον άνθρωπο ο οποίος μπορεί να με πληγώσει (πλην περιπτώσεις χρήσης βίας κτλ.), αφού η δική μου εκτίμηση της κατάστασης θα είναι που θα δημιουργήσει το αίσθημα του "πληγωμένου" και όχι η πράξη του ανθρώπου, αυτή καθ' εαυτή. Ίσως τα παρουσιάζω λίγο θεωρητικά και ουτοπικά, δεδομένου ότι δεν έχω περάσει άσχημα στη ζωή μου, αλλά έτσι νιώθω. Μπορεί κάποια στιγμή να με διαψεύσω, ποιος ξέρει...

@Fleur: Με τιμάς. :|