Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Delete.

Νέα ανάρτηση. Enter. Enter.

Με έχεις θυμ(backspace)
Σου γράφ(backspace)
Ξέρεις εγώ(backspace)

Αρκετά. Ναι, έχω θυμώσει. Δεν είμαι σίγουρη γιατί... Σε θεωρούσα δεδομένη. Σε αντιμετώπιζα εκ του ασφαλούς. Ήσουν κάτι σταθερό, ένα ψεύτικο "λιμάνι". Δεν ξέρω γιατί σε διάλεξα έτσι... Δεν ξέρω. Ίσως πάλι έδωσα υπερβολική σημασία... Ίσως πάλι δέθηκα με ένα ψέμα. Ίσως  πάλι δεν έλαβα υπ' όψιν μου την στάση του άλλου. Ίσως πάλι τράφηκα με αυταπάτες.

Είναι άδικο.

Πες μου, υπήρξαν και στιγμές τις οποίες δεν υποκρινόσουν... Σωστά; Κάνω πάλι λάθος;
Δεν θέλω να το δεχτώ αυτό. Δεν γίνεται εξ' αρχής να ήταν όλα ψεύτικα. Γιατί το ισχυρίζεσαι;

Είμαι μικρή. Είμαι υπερβολική ΤΟ ΞΕΡΩ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ. Απλώς, είχα την εντύπωση -ή μάλλον καλύτερα την ελπίδα- ότι εσύ, πάνω απ' όλους, θα ήσουν σε θέση να με δικαιολογήσεις. Φαντάζομαι την απάντησή σου... "Πόσο ακόμα;" Εμ, αν συσσορευόταν κάτι εδώ και καιρό, δεν μπορούσες να το συνειδητοποιήσεις; Δεν μπορούσες να μιλήσεις, για μία φορά;


Εμ βέβαια... Τώρα βρήκες τον δρόμο σου, δεν με χρειάζεσαι. Ήμουν για τα δύσκολα, ή μάλλον τα τότε δύσκολα, υποθέτω. Ξέρεις, νομίζω ότι σε προτιμούσα όταν υπέφερες... Ίσως γιατί ένιωθα ότι με είχες ανάγκη. Ω ναι. Το ήξερες ότι πάντα σε ζήλευα. Είχες ό,τι δεν είχα εγώ. Κι όμως, σε θεωρούσα κατώτερη. Πάντα. Γι' αυτό έκανα παρέα μαζί σου... Και παράλληλα ζήλευα. Γιατί εξ' άλλου μια λιγότερο έξυπνη, λιγότερο ευγενική, λιγότερο δεκτική να είχε αποδοχές, ειδικά αυτές τις οποίες δεν είχα ποτέ εγώ; Ναι. Ήσουν απλά ένα εγωιστικό καπρίτσιο. Γι' αυτό ήμουν μαζί σου, γιατί γέμιζες το δικό μου κενό. Το δικό μου, τεράστιο κενό.

Αφού αν ίσχυε κάτι άλλο, τώρα δεν θα ήμουν έτσι. Θα προσπαθούσα να σε δικαιολογήσω, να δείξω ανωτερότητα, να καταλάβω τι έκανα ΕΓΩ λάθος και να προσπαθήσω να το διορθώσω. Ε, όχι.
Δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ. Δεν θέλω να έχω σχέσεις μαζί σου. Δύο ξένες. Δεν θα δακρύσω πια για σένα. Δεν σε χρειάζομαι.



Παπαριές. Αν ίσχυε, δεν θα έγραφα αυτό το κείμενο. Indifferent, remember?



Αεράκι. Εύστοχο ψευδώνυμο. Πέτα, φύγε, εξαφανίσου. Μακριά από μας.
Ή μάλλον, φεύγω εγώ.
Φεύγω. Το ξέρω ότι δεν θα σου λείψω... Εσύ είσαι το γνωστό αναίσθητο, απαθές, αδιάφορο πλάσμα. Μια ζωντανή καταστροφή, έτσι θες να λες. Είσαι ξεχωριστή. Έτσι θες να πιστεύεις. Κι εγώ το ίδιο... Μόνο που εσύ βρήκες κάτι με το οποίο να ταυτιστείς... Τα κατάφερες, βολεύτηκες. Εγώ περιμένω ακόμα τους βαρβάρους. Ε και; Πάλι για μένα κατάντησα να γράφω... Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα. Μην με ρωτάτε, σας λέω...

-Φάε μοναξιά.
-Δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει-δεν με νοιάζει!

ναι, δεν με νοιάζει.
Τουλάχιστον εγώ παραδέχομαι την κενότητά μου.
-Eίστε σίγουροι ότι θέλετε να διαγράψετε...
Ναι, είμαι.






Η καθημερινότης είναι αποκρουστική.
Delete.

8 σχόλια:

dsquared είπε...

delete
και βγες εξω να βολτάρεις!


din

Faery είπε...

τι τραβάς και συ.. :/
διαβάζω όλους εσάς που μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε στα μπλογκ σας! γιατί εμένα με παρακολοθούν! :(
φαντάσου να διάβαζε όλα αυτά που γράφεις το άτομο για τα οποία τα γράφεις! μαλακία.. (είπα να πω και γω τον πόνο μου!)

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Αν σε παρηγορεί καθόλου, κι εγώ είμαι σε μια τέτοια φάση...Φαίνεται ότι είναι κάτι σαν επιδημία που προσβάλλει τις φιλίες...Όσο για την αποκρουστική καθημερινότητα...είμαι ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσει. Πάντως θέλει γερά νεύρα και πολύ πείσμα για να πατήσεις αυτό το ρημαδιασμένο το delete...Σε χαιρετώ, Art!Καλή συνέχεια!

Art. είπε...

@dsquared: Να 'σαι καλά. Μακάρι να είναι τόσο απλό. Φιλιά.

@Faery: Όσον αφορά το συγκεκριμένο, το ξέρω ότι με διαβάζει. Και δεν με συγκράτησε το γεγονός. Μόνο ντρέπομαι που γίνεται με τέτοιον απρόσωπο τρόπο. Θα ήταν ίσως δικαιολογία να πω ότι προσπάθησα να λύσω το θέμα λεκτικά και από κοντά. Ίσως να μην είχε και νόημα.

Τέλος πάντων, είθε να μην έχουμε ανάγκη ένα μηχάνημα για να λύσουμε την ψυχή μας... Φιλιά πολλά, νεραϊδούλα.


Άγγελε, αυτή η επιδημία λέγεται εγωισμός, εγωκεντρισμός, εγωπάθεια και έχω την εντύπωση ότι υπήρξε καθ' όλη την διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπου. Τώρα γιατί συγκεντρώνονται πολλές περιπτώσεις μαζί δεν είμαι σε θέση να το ερμηνεύσω...
Παρ' επιπτώντος, έχω την εντύπωση ότι αυτήν την φορά είμαι ανένδοτη.

Να 'σαι καλά.

Σελήνη είπε...

Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς. Χα! :P

(κι ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες κι εσύ...)

Παραλογισμοί, τέλος πάντων.
Καλησπέρα. :P

Art. είπε...

...(: Σε κάθε παραλογισμό κρύβεται και λίγη λογική, αυτό έχω καταλάβει.

Ευχαριστώ.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Πασχαλινές δέξου ευχές, απο τη καρδια βγαλμένες, ολες οι μέρες της ζωής σου να΄ναι αναστημένες!
ΚΑΛH ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.

Art. είπε...

Χίλια ευχαριστώ, Σκρουτζάκο, για τις ευχές! Και σε σένα ό,τι καλύτερο!