Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Μια ακόμη βόλτα

Κι εκεί που έλεγα ότι θα φτάσω σε επίπεδο να μετανιώνω την κάθε μέρα που αφήνω να περάσει, βγήκα έξω και ήρθαν τα υπόλοιπα στην επιφάνεια.

Δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό φέτος. Να έχω να βγω απ' το σπίτι μέρες ολόκληρες και να σπάω τον κανόνα με μια μεγάλη (σχετικά) βόλτα. Μόνη μου.

Περπατάω, λοιπόν... Βλέπω τον κόσμο. Χα. Σιγά το πράγμα. Λες και κάνω κάτι αξιοσημείωτο... Έχει πλάκα ώρες ώρες να τους παρατηρείς, μα μέχρι εκεί. Η φαντασία δεν αρκεί πάντοτε, εξ' άλλου... Ίσως αυτό το "χόμπι" να με βοηθάει να αντιληφθώ πόσοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω τους οποίους θα μπορούσα να ξέρω. Αυτό.

Γιατί ήρθα από εδώ; Α, ναι... Αφού μέχρι πριν λίγο είχα τον ρόλο του συνοδού. Ήθελα δικαιολογία για να  αλλάξω τα δεδομένα... Oh well. Τώρα και πάλι μόνη. Μέσα μου αποφάσισα ότι θα πάω μέχρι εκεί, λίγες στιγμές μόνο πριν, άρα θα το κάνω. Δεν υπάρχει λογος να μην το κάνω. Ναι.... Δεν είναι τίποτα... Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να έρθουν λίγες αναμνήσεις... Δεν τον συνάντησες ποτέ, άρα δεν θα τον συναντήσεις και ποτέ. Εξ' άλλου, τέτοια ώρα... Μην σκέφτεσαι, γαμώτο!

Έφτασα. Χαχα... Θυμάμαι αυτά που σκεφτόμουν στην προηγούμενη βόλτα. Ακριβώς τα ίδια. Και όλα όσα δεν ανέφερα εδώ μέσα. Τι παιχνίδια μού παίζει το μυαλό μου πάλι... Κοιτάζω προς το φως. Κάποιος στέκεται εκεί πέρα. Ακίνητος. Ποιος είναι; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία. Κοιτάζει κι αυτός προς το μέρος μου; Όχι; Δεν μπορώ να καταλάβω... Ίσως να έχω την ψευδαίσθηση αυτή επειδή είναι ακίνητος. Προφανώς, αυτό θα συμβαίνει... Ανεβαίνουμε λοιπόν... Έπιασα τον εαυτό μου να σιγοσφυρίζει το "Πουλί της Φωτιάς" του Στραβίνσκι...

Ο σκύλος μου μέ τραβάει... Ήθελε να παρατείνουμε την βόλτα. Προς την κατηφόρα εκείνη, όπως και την άλλη φορά. Σήμερα όμως δεν θα του έκανα το χατήρι... "Εντάξει, μικρέ, εντάξει, κι εγώ θα είχα λόγο να πάμε προς τα κάτω, αλλά δεν το κάνω..." Πφφφ, έχω λόγο... Μόνο να μιλάω ξέρω... Μόνο να επαναπαύομαι, μόνο...


=)
ΑΝΤΕΧΩ
ΑΚΟΜΑ


Σε είχα ξεχάσει εσένα...


Λοιπόν... Let's move on, shall we?

Έχει πλάκα που τέτοια ώρα στην γειτονιά μου το μόνο που μπορεί καποιος να δει είναι ζευγαράκια... Δεν κάνω πλάκα. Το να δεις παρέες ή φίλους καταντάει εξαίρεση, αν κάτσεις να τα μετρήσεις.

Και εκείνη την στιγμή που το σκέφτομαι, ένας επίδοξος Δον Ζουάν βγάζει το μπουφάν του επιδεικτικά και το φοράει στους ώμους της κοπέλας του, να μην κρυώνει.

-Πόσο αηδιαστικά συνηθισμένο.
-Δεν μπορώ. Θέλω κι εγώ. Θέλω κι εγώ λίγη (οπωσδήποτε) γαμηστερή παροδικότητα. Θέλω κι εγώ!

Μετά απ' αυτό, λίγο κενό. Λίγο κενό μέχρι την πόρτα... Μέχρι το κλειδί, μέχρι την κλειδαρότρυπα, μέχρι την σκάλα. Και μέχρι το πληκτρολόγιο. Έτσι είναι, γιατί έτσι πάει...



Καληνύχτα, υποθέτω;

6 σχόλια:

"λύκος της στέπας" είπε...

..καταραμένοι έρωτες

Σελήνη είπε...

Σχετικά με τους επίδοξους δον ζουάν (μιας και να πω κάτι σοφό και μη-τετριμμένο για τα υπόλοιπα δεν είναι και τόσο πιθανό), τα έχει πει (φωτογραφίσει, έστω) πολύ καλά ο Winogrand. http://bit.ly/lUxODz
Ο μισοσκιασμένος (μπρρ) τυπάς να ανταγωνίζεται το φυλακισμένο λύκο για το ποιος θα θηρεύσει πρώτος την κοπέλα.

Καλό μήνα, ε! :P

anisixos είπε...

Αν καταλαβα καλα, ψαχνεις γκομενο;
Τι σημαινει παροδικοτητα;

Art. είπε...

Πες το κι έτσι.

Παροδικός είναι αυτός που δεν διαρκεί.

anisixos είπε...

Και που τον ψαχνεις τον γκομενο;

Art. είπε...

Αν θες να πιάσουμε κουβεντούλα, θα προτιμούσα όχι κάτω απ' το μπλογκ μου, αλλά σε πιο "ιδιωτικό" (αν και πάλι είναι αμφίβολο) μέσο. Σου αφήνω περιθώριο επιλογής ανάμεσα σε e-mail και msn.