Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Διάλογοι (Μέρος 3ο)

-Τι γίνεται;
-Δεν ξέρω.
-...
-Α! Ίσως,...
-Όχι, όχι, σταμάτα. Δεν θέλω άλλη ανάλυση. Αρκετά.
-Εσύ ρώτησες.
-...
-Τι έγινε; Από πότε κάνεις πίσω;
-Ξέρεις από πότε.
-Χμμ, όλο δικαιολογίες είσαι.
-Χμμ, όλο ότι παρουσιάζω συνεχώς δικαιολογίες λες.
-Έτσι, έτσι... Αυτή είσαι... Αντίκρουσέ με. Απόρριψέ με. Διώξε με. Πάτα με κάτω.
-Εγώ πλήττομαι από αυτό και το ξέρεις.
-Εσύ το ξέρεις;
-Σε βαρέθηκα. Όλο ερωτήσεις. Αρκετά είπα... αρκετά!
-Χμμ, τι έπαθες πάλι; Καιρό είχα να σε δω έτσι... Κάτι γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες.
-Όλα μαζί...
-Δράμα.
-Ευχαριστώ για την συμπαράσταση... Λίγος έλεγχος δεν θα έβλαπτε.
-Εσύ πράττεις, εγώ σκέφτομαι.
-Δεν μπορώ να σε ορίσω.
-Θα 'πρεπε;
-Θα με διευκόλυνε... Δεν είσαι η φωνή της λογικής μου, δεν είσαι ο ορθολογιστικός εαυτός μου. Δεν είσαι εσύ. Δεν υπάρχεις.
-Υπάρχω όσο υπάρχεις κι εσύ... Τα 'χουμε πει αυτά νομίζω...
-Και γιατί τέτοια απόκλιση; Και πάντα η ίδια;
-Ξέρω γω... Ίσως να γίνεται ασυνείδητα ο διαχωρισμός.
-Μπράβο μπράβο... Και τώρα τι έγινε;
-Ώστε κι εσύ ξέρεις να κάνεις ερωτήσεις... Εσύ άρχισες, εξ' άλλου, όπως πάντα.
-Σκάσε.
-Όχι σήμερα...
-Οκέι... Λοιπόν, διαννοούμενη, τι έχεις να μας πεις για σήμερα;
-Ότι αν έκανες μια σωστή εκτίμηση, αυτή ήταν ότι μοιάζετε.
-Ωωωω, πάλι εκεί, πάλι εκεί... Αντί να προσηλωθείς σε αυτό που θέλουμε, μας εγκλωβίζεις σε αυτό που θέλουμε περισσότερο.
-1ον: Εσύ κινείς τα νήματα. Εσύ μου βάζεις το "πεδίο ορισμού" των σκέψεων. 2ον: Ξαναδιάβασε την πρότασή σου.
-Την ξαναδιάβασα... Ε και;
-Λογική δεν σου φαίνεται;
-Νόμιζα ότι εσύ ήσουν αυτή που σκέφτεται.
-Σταμάτα.
-Τι;
-Να ρίχνεις ευθύνες.
-Άνθρωπος είμαι.
-Δικαιολογίες... Δικαιολογίες. Δικαιολογίες!
-Δεν θυμάσαι την Κ.Π.Κ.;
-Ναι, θυμάμαι. Από πότε μιλάς με παραβολές;
-Δεν αποδείχτηκε ότι τελικά όλοι μου οι "απλοϊκοί και γενικευτικοί" κατ' εσέ συλλογισμοί είναι ανθρωπίνως αποδεχτοί και μάλιστα επικροτέοι;
-Μήπως για το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο μέσος όρος...;
-Πάω πάσο. Α ναι, ξέχασα, εμείς είμαστε ξεχωριστές, μοναδικές, υπέροχες και αξίζουμε τα πάντα!
-Μάθε πρώτα να είσαι ειρωνική στους έξω και μετά πουλμούρ σε μένα.
-Ωπα... ρίξαμε το επίπεδο;
-Τέλος.
-Έτσι. Εγώ είμαι η κακιά της υπόθεσης.
-Πράγματι, φέρεσαι διαρκώς εριστικά.
-Όλο κάτι με προκαλεί.
-Α και πού σαι; Χρόνια πολλά...
-...Πραγματικά το πιστεύεις αυτό που λες;
-Έτσι δεν λέμε συνήθως σε επετείους και τα συναφή;
-Ναι, όταν το "Χρόνια πολλά" αποσκοπεί σε κάτι. Τώρα το αντίθετο δεν υποτίθεται ότι θέλουμε;
-Χμμ, πράγματι. Μα δεν γιορτάζεις την μέρα που πραγματικά άρχισε -διότι δεν την θυμάσαι.
-Ναι... Ισχύει. Γιορτάζω...
-...
-Δυσκολεύομαι να πάρω θέση στο συγκεκριμένο θέμα...
-Κι όμως, εσύ μίλησες έτσι.
-Κι εσύ με οδήγησες.
-Ένοχη.
-Κι εγώ. Ένοχη.
-Συμφωνήσαμε ή είναι ιδέα μου;
-Καλή αρχή...
-Καλή συνέχεια, εύχομαι.
-Έτσι, νομίζω πως ταιριάζει καλύτερα απ' το Χρόνια πολλά!
-Τα βρήκαμε;
-Έτσι φαίνεται!
-Θες όμως χειροπιαστά πράγματα.
-Καλά καλά, φεύγω! Φεύγω!!!
-Στο καλό να πας. Και καλά μυαλά.
-Εσύ;
-Μα γίνεται να με αποχωριστείς ποτέ, γλυκιά μου;
-Και να γινόταν, νομίζω πως δεν θα το 'κανα... Τώρα που το σκέφτομαι,... Καλή είσαι μωρέ...
-Κάνουμε προόδους. Άντε. Δρόμο τώρα.
-Δρόμο... Δρόμου...
-Τα κατάφερες πάλι.-





Δεν υπάρχουν σχόλια: