Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

19h 15m

Περπατάς προς την είσοδο. Περιμένεις. Παίρνεις μια ανάσα. Βρίσκεις την κατάλληλη στιγμή και βγαίνεις με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο. Υποκλίνεσαι, κοιτάς το κοινό αλλά δεν το βλέπεις. Ισιώνεις το φόρεμα και κάθεσαι. Δέσιμο, λουριά, γάντι, ρετζίστρα. Τσεκ. Περιμένεις. Βαθιά ανάσα.
Ή τουλάχιστον κάπως έτσι το φαντάζομαι. Καλό ακούγεται. Όχι τρομακτικό πάντως.

Χμμ, όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι,όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις..; Μπαρούφες. Το μόνο που καταφέρνει το σύμπαν, αν πράγματι συνωμοτεί, είναι να σε κάνει να θέλεις κάτι.
Και όταν αρχίσεις να το θέλεις είναι, με τον α ή βου τρόπο, τελειωμένη η υπόθεση. (:





















υ.γ. 1 Μου έλειψαν τα υστερόγραφα.-
υ.γ. 2 Τρεις μέρες τώρα το έχω στο μυαλό μου... Ειλικρινά, αν ήταν βιολί, αυτό θα έπαιζα.



υ.γ. 3 Εύχομαι να έχει ήλιο αύριο...


1 σχόλιο:

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Δεν ξέρω τι λέει το σύμπαν για σένα...σε μένα πάντως φωνάζει: ΜΗΝ ΞΑΝΑΒΓΕΙΣ ΓΙΑ ΚΡΑΣΙΑ!!! Μια φορά βγήκα κι εγώ μετά από πόσους μήνες και είχε έναν αέρα απίστευτο, μια βροχή ακόμα πιο απίστευτη και στο καπάκι,κάνει κι έναν σεισμό... Άτιμο πράγμα οι συνωμοσίες του σύμπαντος, λοιπόν... :)