Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

"Λυπάμαι."

-Δεν αισθάνομαι και τόσο καλά...
-Αύριο θα λείπω...
-Κάτι έτυχε...
-Έχω δουλειά.


Δικαιολογίες, δικαιολογίες, δικαιολογίες. Συνεχώς τις προβάλλεις. Άλλοτε είναι αληθείς, άλλοτε ψευδείς (ξεχνιέται το γεγονός που δεν ένιωθες καλά επειδή έλειπαν συγκεκριμένα άτομα από την παρέα και προφασίστηκες πονοκέφαλο για να μην πας τελικά να τους δεις;). Άλλοτε είναι όντως αληθείς, μα θα μπορούσες να τις αποφύγεις, αν είχες προνοήσει. Αν είχες νοιαστεί.
Μα και βέβαια... Η βαρεμάρα είναι πάντα πιο ισχυρή από οποιαδήποτε επιθυμία. Προτιμάς π.χ. να καθίσεις στον υπολογιστή, το κρεβάτι σου, να μην κάνεις τίποτα, απ' το να δουλέψεις.

Λογικό. (;)

Δεν μπορώ. Μόνο αναπάντητες ερωτήσεις δημιουργούνται τελευταία. Αλήθεια, έχει νόημα να προβληματίζεσαι; Στο τέλος, είναι αμφίβολο ότι θα βρεις την λύση. Αντιθέτως, θα έλεγα, με το να σκέφτεσαι δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο απ' το να δημιουργεις κι άλλες απογοητεύσεις. Να πέσεις σε εκείνον τον καταραμένο φαύλο κύκλο, να κατηγορείς τον εαυτό σου αν δεν έχεις αυτοεκτίμηση, και όποιον βρεις εύκαιρο αν έχεις υπέρμετρο εγωισμό. Κάποιος πρέπει να φταίει, άλλωστε...

Η ουσία είναι ότι συνήθως όταν υπεραναλύεις τα πάντα βλέπεις κυρίως τα αρνητικά. Ή απλώς η σκέψη δεν σου επιτρέπει να χαρείς ορισμένες στιγμές. Τις αφήνεις να περάσουν από μπροστά σου ενώ εσύ ήσουν βυθισμένη σε συλλογισμούς...
Εντάξει να σκέφτεσαι. Ας πούμε.
Μην μιλάς όμως.
Το να προσπαθείς να αποφύγεις το γεγονός ότι αποδεικνύεσαι λάθος λέγοντας πράγματα που δεν στέκουν είναι άνανδρο. Ένδειξη ανωριμότητας, δειλίας καιξ ευθυνοφοβίας. Είναι κάτι που δεν το έκανες εσύ.

-Το έκανα. Και πολλές φορές μάλιστα. Μήπως είσαι εσύ αυτή που ξεχνάει...;
-...

Ισχύει... Το ότι θυμάμαι δεν σημαίνει πως δεν ξεχνάω. Επιλεκτικά τα κάνω όλα. Επιλεκτικά χαίρομαι, επιλεκτικά πονάω, επιλεκτικά αντιδράω, επιλεκτικά σωπαίνω.

Επιλεκτικά θυμάμαι...
Ισχύει.

Γιατί ξέχασα πως τον Πι τον ξεπέρασα (τόοοοτε) επειδή εμφανίστηκε ο θεατρίνος. Και μόνο γι' αυτό.
Γιατί ξέχασα πως την ώρα που ο διαμεσολαβητής μιλούσε με τον Δέλτα για μένα στην Θεσσαλονίκη, εγώ ανέλυα μαζί με την αξιαγάπητη πόσο όμορφα χέρια έχει ο Βήτα.
Γιατί ξέχασα πως μια μέρα μετά τον πολλά υποσχόμενο περίπατο με τον Βήτα έλεγα "Είναι ο μόνος άνθρωπος που με ενθάρρυνε πραγματικά να μιλήσω..." στο αεράκι, δυνατά, να το ακούσει και ο Δέλτα
Γιατί ξέχασα πως όταν "ο Παράξενος χάθηκε", μια από τις οχτώ μέρες γεμάτες ήλιο, είχα τον Μι να κάνω τα γλυκά μάτια.

Συμπέρασμα: είτε είμαι συνειδητά σχιζοφρενής, είτε είμαι κρυψίνος και έχω τόση ανασφάλεια που κρύβω όλο τον πραγματικό μου εαυτό από τον κόσμο. Γιατί αν είναι όντως αυτός ο πραγματικός μου εαυτός, είμαι παλιοχαρακτήρας.

Ξέρω να μιλάω. Δεδομένο. Μπορώ να δείξω ότι ένα γεγονός ή συναίσθημα είναι όσο σοβαρό θέλω. Ή όσο με συμφέρει. Μπορώ να το στηρίξω και μπορώ να πείσω τα άτομα που δεν έχουν τον απαραίτητο κυνισμό ή λέγειν. Μα πάντα θα γίνει κάτι που θα με βγάλει υποκρίτρια. Και κανείς δεν θα το θεωρήσει κακό... Μόνο εγώ. Γιατί εκτός απ' το ότι μπορώ να στηρίξω κάτι, αν το κάνω θα σημαίνει ότι το πιστεύω. Τουλάχιστον την δεδομένη στιγμή... Και για άλλη μια φορά θα σκεφτώ το ενδεχόμενο να είμαι κάποια άλλη. Κάποια νευρική που ξεσπάει μόνο σε όσους θεωρεί δεδομένους, εγωκεντρική που απλά κρατάει τα πάντα μέσα της, μεγαλομανής μα αναβλητική.

-Μοιάζετε εσείς οι δύο...

Όχι, όχι. Όχι! Δεν θέλω να μοιάζουμε... Δεν θέλω. Είναι πολύ καλύτερος από μένα... Αν ένιωθε κάτι θα το έλεγε. Αν τον ενοχλούσε κάτι, θα το εξηγούσε, με τρόπο βέβαια. Αν υπήρχε πρόβλημα θα έψαχνε την λύση. Έτσι είναι.

Μήπως έτσι ήταν; Και, μάλιστα, μέσα στο μυαλό σου;


-Αγαπώ, αλλά δεν το δείχνω.
-Θα το έλεγα και μπροστά της... Απλά δεν έτυχε...
-Είμαι γενικά πολύ κυνικός. Ειδικά με αυτά τα θέματα.
-One night stands. Και πολύ μου είναι!
-Ποιος είμαι!

Ποιος είσαι; Αυτός που καυχιέται, που περιαυτολογεί, που θέλει να βγει από πανω; Ή αυτός που ακούει, που μιλάει όμορφα για τους άλλους, που φέρεται σαν κύριος (gentleman. Με την όλη σημασία της λέξης.), που δέχεται να τον διορθώνεις, και που λέει ότι και να τον έβριζες δεν θα τον ένοιαζε;

Αυτός που δυσανασχετεί ή αυτός που... χαμογελάει;

Τα εννοούσες αυτά που είχες πει;
Εννοούσες εκείνη την συμπεριφορά, εκείνο το βλέμμα;
Εννοείς αυτό το χαμόγελο;
Τί να κρατήσω; Πες ΄μου, τί;

Όσο γι' αυτά που είχες πει, δεν ξέρω αν ήταν όντως αλήθεια ή τρόπος άμυνας (ω θεέ μου, τι σκέφτηκα πάλι...). Δεν μπορώ να ξέρω. Αφού δεν ήμουν καν μπροστά... Άλλος μου τα μετέφερε. Είπαμε, ήμουν απασχολημένη, μιλούσα για τα χέρια του Βήτα...

Ποιος είσαι;
Εγώ ποια είμαι;

So, going back to the start. (Παραλληλισμοί-Παραλογισμοί)
Αναπάντητα ερωτήματα. (Αδέξιες Φιλοσοφίες)
Έλλειψη θέματος. (Πολύπτυχο)
Αναφορές στον Δέλτα. (D.)

Μήπως να ξαναπώ ότι δεν μου αρέσει το κείμενό μου, μπας και κερδίσω κανένα παραπάνω σχόλιο..; Καλή ιδέα! Σας προκαλώ λοιπόν, όπως είχα κάνει και στην άλλη ανάρτηση... Γιατί μόνο έτσι μπορώ να προκαλέσω συζητήσεις με κείμενά μου...







-ΛΥΠΑΜΑΙ. :/
-ΛΥΠΑΜΑΙ.

Λυπάμαι.


Δημοσίευση Ανάρτησης.-

6 σχόλια:

Amélie Μelon είπε...

Ψιτ Αρτάκι μου... Μην ανησυχείς!! Σε βλέπω λίγο προβληματισμένη...

Λοιπόν αυτό με την επιλεκτική μνήμη το έχω και εγώ. Πώς επιλέγω να ξεχνάω πτάγματα δεν το καταλάβαίνω..!

Τώρα, εκτός αυτού, Αρτάκι, είσαι η αγάπημένη μου blogger.. Διαβάζω όλα σου τα κείμενα (ακόμα και αν δεν τα καταλαβαίνω)... Νομίζω οτι βάζεις μέσα την ψυχή σου.

Αυτά!! Ένα μεγάλο φιλί!!

Art. είπε...

...Ό,τι σκόπευα να πω θα υποβίβαζε τον εαυτό μου και όλως παραδόξως έχω την περηφάνεια να μην κάνω κάτι τέτοιο απευθυνόμενη σε σένα.

Καλό τάιμινγκ, ίσως, θα μπορούσα να πω... Ή ότι λατρεύω που μου βγάζεις κάθε φορά και διαφορετικό υποκοριστικό!

Με τιμάει αυτό που λες. Και, σε παρακαλώ, μην ανησυχείς για μένα... Luckily, Art is not dead, and hopefully won't be soon! Περνάω φάσεις... Αυτές που περνάνε όλοι... Και, νομίζω δικαιολογημένα, είναι έντονες και σύντομες. Το έχει η ηλικία... :3

Πφφ, πάλι έχω ανάγκη να δικαιολογηθώ...
Φιλιά, να 'σαι καλά, και αν δεν σε προλάβω, καληνύχτα. :)

Amélie Μelon είπε...

Έδω είμαι Αρτάκι μην ανησυχείς...

Σε παρακαλώ μην δικαιολογείσαι... Οχι σε μένα. Είμαι ο "μάστερ" σε αυτό που λες! Περνάω και εγώ τις φάσεις μου... Φάσεις γέλιου και κλάματος, φάσεις μελαγχολίας κλπ κλπ, ξέρεις εσύ!

Αρτάκι ελπίζω να σου έφτιαξα λίγο το κέφι σου εε?? Και θυμίσου "οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει ΠΟΛΥ πιο δυνατό!!"... Τι σου λέω τώρα;; Άμα έχεις τον πόνο σου, οτι και να σου πουν οι άλλοι...

Τέλοσπάντων, εγώ τα λέω. Και δεν είναι λόγια του αέρα. Έχω περάσει και εγώ δύσκολες φάσεις. Και Αρτ μου πήρε καιρό αλλά τελικά μπορώ πλεόν να πω οτι σηκώνομαι!

Καληνυχτούδια Αρτούλι!!

Art. είπε...

Είσαι τόσο γλυκιά και υπέροχη. :)

Ξέρεις τι..; Εγώ δεν περνάω δύσκολα μου φαίνεται! Και γι' αυτό προβληματίζομαι. Γιατί με το να παραπονιέμαι νιώθω ότι προδίδω και προσβάλλω όλους τους ανθρώπους που με αγαπάνε και με νοιάζονται, ακόμε κι αν δεν τους ξέρω τόσο καλά ή σχεδόν καθόλου. Δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω αυτό... Και τέλος. (για σήμερα, έτσι; :P)


Να 'σαι καλά!

Amélie Μelon είπε...

Τέλος Αρτάκι!! :)

Έχεις και εσύ κάθε δικαίωμα να παραπονιέσαι!! Εδώ είμαστε εμείς να σε ακούμε!!

Λοιπον περιμένω καινούργιο χαρούμενο ποστ με αφιέρωση!! :ΡΡΡΡΡ

Art. είπε...

Yes ma'am! ^_^