Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Η ζωή έχει πλάκα...

Περιγραφή παρούσας κατάστασης:

Πρόσωπα: Εγώ (βλ. Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι ενίοτε)
Χρόνος: Έχει σημασία..; Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να το δει. :3
Τόπος: Σπίτι της θείας μου...
Συνθήκες: Με ένα νετμπουκ στα πόδια να κλέβω απ' το ίντερνετ του διπλανού, ο αδερφός μου έξω, οι γονείς μου σε δουλειά, η θεία μου με τον ξάδερφο κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο.
Λόγος: Κοινή βαρεμάρα. :3
Λόγος για τον λόγο: Το σπίτι έχει αδειάσει!

Και ναι, είναι γεγονός. Χτες ήταν πολύ παράδοξη η μέρα... Γυρνάω απ' το σχολείο, το οποίο κουβαλάει από μόνο του τρέλα, και η μάνα μου με κοιτάει με ένα άκρως σοβαρό βλέμμα και μου λέει:
-Θέλω να με βοηθήσεις. Στις τρεις έρχονται τα φορτηγά.

Δεν είχα ιδέα... Για μια απεργία ήξερα, μου είχαν πει να μην ασχοληθώ και είχα καταλάβει ότι δεν θα χρειαζόταν να κάνω και τίποτα φοβερό γιατί θα μετακινούσαμε τα έπιπλα με αύξουσα σειρά ανάγκης. (=το κρεβάτι θα παρέμενε ανέπαφο για αρκετές μέρες ακόμα.)

Έλα μου όμως που με πιάσαν αδιάβαστη! Το σπίτι θα άδειαζε. Τελείως!
Ανέβαλα λοιπόν το μάθημα μπαγιάν (=ακκορντεόν, για το ευρύ κοινό) που είχα εκείνο το μεσημέρι για το επόμενο πρωί και άρχισα χαλαρά να τακτοποιώ τα πράγματα που ήταν στο γραφείο μου σε κούτες... Όλα καλά, όλα ωραία.
Μετά από δύο περίπου ώρες ήρθαν οι μεταφορείς. Άρπα κόλα, τα συμμάζεψα... Μου έρχεται κάποια στιγμή ένα μήνυμα: "Στις 5:30 στον Άη Γιάννη. Οκ;"
Ουπς! Είχα αγγλικά. Ένα reading -ευτυχώς!- μόνο. Το έκανα και άρχισα να ψάχνω το κινητό μου (που είχε κρύψει ο αδερφός μου -_-"). Με το που το βρήκα είχε πάει 5:30, με αποτέλεσμα να αρχίσω να τρέχω σαν τρελή. Το "στις 5:30 στον Άη Γιάννη" διαδέχτηκε ένα "Πού είσαι;" και μετά μία κλήση και μετά εξηγήσεις...

Περπατήσαμε λοιπόν με τον καλύτερό μου φίλο (Δημήτρης, χάρηκε.) μέχρι το σπίτι της δασκάλας μας, ενώ λέγαμε τα δικά μας... Και των άλλων. :3

Την ώρα του μαθήματος με πήρε η μάνα μου και μου είπε να πάω να φάω έξω...

Αποτέλεσμα: σε ένα παγκάκι, στο Θησείο, εγώ με την συσκευασία των noodles και τα chopsticks στο χέρι με τον καημένο τον Δημήτρη δίπλα μου να λέει πόσο ωραία μυρίζουν ΑΛΛΑ να αρνείται να του δώσω!

Όταν γύρισα στο σπίτι... είχε αδειάσει. Επιτέλους πήρα χαμπάρι ότι φε-φε-φεύγουμε! Το μόνο που έμεινε είναι το μπάνιο, το πάνω-κάτω κρεβάτι στο δωμάτιο του αδερφού μου και οι μπογιές στον τοίχο του δωματίου μου. Τρία χρόνια φτούρησε το δωματιάκι... Χαλάλι! Ήταν ίσως η πιο γεμάτη τριετία της ζωής μου!

Το ότι δεν πάω καλά το ξέρουμε... Τίποτα δεν έχει τελειώσει!

Pointless post. Again. :3

Θα τα πούμε, ελπίζω!

Art, Άρτεμις, Μιμίνα, Αρτεμούλα, Αρτούλα, @RtVaVa, Άρτσι. Ενίοτε...

6 σχόλια:

Fingolfin είπε...

Προσχεδιασμένη ή όχι, μια μετακόμιση πάντα είναι λίγο χάος. Όταν μετακόμιζα πριν από 7 χρόνια, είδα για πρώτη φορά άδειο το δωμάτιο που μεγάλωσα για 14 χρόνια. Αν και από το όλο σκηνικό έλειπε ένα από τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου, συνειδητοποίησα ότι έχω μόνο χαρούμενες αναμνήσεις από αυτά τα 14 χρόνια και προσδοκούσα σε νέες.
7 χρόνια αργότερα, έχω αρκετές ωραίες αναμνήσεις, χωρίς όμως να ξεχνάω τα προηγούμενα χρόνια.
Εύχομαι καλή αρχή και καινούριες αναμνήσεις.

Amélie Μelon είπε...

Άντε βρε Αρτ μου καλή αρχή στο καινούργιο σπίτι!! Με το καλό!! Φιλιά!

Poisonous είπε...

Πράγματι, η ζωή έχει πλάκα!
Καλορίζικο το σπίτάκι, και ανυπομονώ να το δώ και με έπιπλαααα!
Νούυυντλς! :D

Καλή σου μέρα!

Dream Girl είπε...

Τι να σου πω.. Καλό κουράγιο με τη μεταφορά!!
Αγαπάμε noodles =]

Creep είπε...

Tα pointless posts είναι που έχουν φάση ρε. -.-

Μου άρεσε πάααρα πολύ. Αν και περίμενα να ένιωθες κάπως όταν γύρισες και είδες σχεδόν άδειο το σπίτι σου. :Ρ
Nothing else to say. After all, it is a pointless post. ;)

Fleur είπε...

καλη μετακομηση.^_^
νουντλς<33