Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Κάτι λείπει.

Έχεις μια αίθουσα... Μια τάξη. Έτσι;






Κανείς δεν είναι μέσα. Πάνω στα θρανία υπάρχουν μόνο τα αντικείμενα των ανθρώπων που την χρησιμοποιούν.
Η παρουσία τους δεν υπάρχει. Μόνο η ψευδαίσθηση ότι κάποτε ήταν εκεί
Κάτι λείπει.
Χαρούμενες φωνές, χαρακτηριστικά γέλια, χαζομάρες, αθώα κουτσομπολιά... Αυτά σου έρχονται στον νου. Βλέπεις αυτήν την στιγμή που γράφεις τις προβολές τους εκεί που δεν κάθονται, δεν στέκονται, δεν περπατούν. Ακούς τις φωνές τους, ακούς αυτά που είχαν πει ή που δεν λένε. Βλέπεις την λάμψη στα μάτια τους, εκεί που δεν υπάρχει.  Γελάς με τα ανόητα (ή όχι και τόσο) αστεία που κάποτε είχαν πει.Θυμάσαι το γεγονός ότι κάθε φορά αντικατοπτριζόταν ο εαυτός σου στα πρόσωπά τους, ακριβέστερα και από τον πιο γυαλιστερό καθρέφτη. Αλήθεια, πόσον καιρό έχεις να τους κοιτάξεις στα μάτια;

Είτε έχεις τα μάτια σου κλειστά είτε ανοιχτά, διαφορά δεν υπάρχει. Εξ' άλλου "την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια". Βλέπεις παντού τα ίδια παγωμένα χαμόγελα. Ζεις τις ίδιες ανούσιες (ή όχι και τόσο) στιγμές κάθε μέρα. Κάτι λείπει. Το έχεις πάντα στην άκρη του μυαλού σου... Παρ' όλο που κάθε φορά θα βρεις κάτι να σε απασχολήσει. Μια μετακόμιση, ένα δίπλωμα, πόνο.. Στα ενδιάμεσα, όταν δεν συμβαίνει τίποτα αξιοσημείωτο, προβληματίζεσαι για το ποια είσαι: αυτή που ζει και χαίρεται την καθημερινότητα ή αυτή που την κοιτάζει από μακριά, βγάζει συμπεράσματα για συμπεριφορές σαν να ήταν ψυχολόγος, μα ταυτόχρονα νιώθει ότι δεν της αξίζει;

Πάντα θα υπάρξει η αφορμή για να βγει η δεύτερη, αυτή που γράφει αυτήν την στιγμή δηλαδή, στην επιφάνεια. Συνήθως -όπως και τώρα- θα είναι η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Ότι ωραία είναι όλα αυτά, αλλά κάτι συγκεκριμένο δεν με αφήνει να τα χαρώ. Ότι μπορεί να έχω τα πάντα στην ζωή μου, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα τελικά. Ότι εφόσον αυτός είναι τα πάντα και δεν τον έχω, δεν έχω τίποτα! Για να μην νομίζει κανείς (όχι απαραίτητα από εδώ μέσα) ότι είμαι υπεράνω κάποιων πραγμάτων. Έχω την ίδια αίσθηση του ανικανοποίητου που έχει ο κάθε άνθρωπος. Μετά όμως έρχεται κάτι που μου είπαν...

-Πάντα κάτι θα λείπει, γλυκιά μου. Πάντα το παζλ θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο. Το θέμα είναι να υπαρχουν αρκετά κομμάτια ώστε να μας αφήνουν να δούμε μια όμορφη εικόνα.

Απάντησα στον εαυτό μου με την απλή και λογική ιδέα ότι από μένα εξαρτώνται όλα... Προσπάθησα να δω την εικόνα σφαιρικά, να βγάλω το συμπέρασμα ότι επειδή απλά υπάρχουν τα μελανά σημεία σε αρμονία με τα πολύχρωμα, επειδή είναι τόσο υπέροχα πολύπλοκη, είναι και όμορφη. Θεωρητικά (ξανά...) το πέτυχα. Αλλά όλο και κολλάω σε κάποια λεπτομέρεια, όχι απαραίτητα μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...

Τώρα; Η τάξη είναι γεμάτη. Φωνές, πραγματικές αυτήν την φορά, γέλια, μια καθηγήτρια που δεν προσπαθεί και πολύ να ελέγξει την κατάσταση και κάποιοι, μαζί κι εγώ, καθισμένοι σε θέσεις που δεν είναι δικές τους. Έχω δίπλα μου το πιο όμορφο πλάσμα που έχω γνωρίσει και κάθομαι και γράφω.

Τώρα; τώρα; Ένας κύκλος... Γνωστά αγαπημένα πρόσωπα. Αστεία. Αναμνήσεις. Αυτός στο επίκεντρο. Εγώ γελάω...

Τώρα; Κόσμος. Πολύς πολύς κόσμος. Όλοι στην ηλικία μας, το πολύ τρία χρόνια μεγαλύτεροι. Μουσική. Χορός... χορεύει. Εσύ πίσω του. Κι εσύ χορεύεις... Ή τουλάχιστον προσπαθείς. Τον κοιτάς. Κάτι λείπει... Εγώ λείπω. Αστείο;
Όποιος θέλει, είναι ελεύθερος να γελάσει... Δεν θα τον κρίνω άλλωστε. Εγώ, δεν γέλασα.

Ορισμένες φορές νιώθω πως είμαι μεγάλη υποκρίτρια.
Αφού τους εμπιστεύομαι, γιατί κρύβομαι; Αφού περνάω καλά μαζί τους, γιατί νιώθω ότι πλήττω; Αφού τους αγαπάω. Γιατί γιατί γιατί ζηλεύω;

Διάλειμμα... Χορεύουν, ετοιμάζουν παιχνίδια, άλλοι φιλιούνται σε κάποιο θρανίο...
Τυχεροί...
Αυτό λέω.
Γιατί αν πράγματι έχω μια σκοτεινή πλευρά, αυτή δεν θα είναι μαύρη. Μα λευκή. Κενή. Άδεια...






Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου.
Και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.
Αν είχα θάρρος για να πω το "Έλα..."
τώρα δεν θα 'χα την φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα.
Αν είχε σώμα θα'ταν πάλι ψέμα.
Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο...
Σαν να χορεύουνε με την σιωπή μου.
Κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει την βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη.
Και την χαρίζω σ' όποιον εξηγήσει,
να 'χει το μέλλον του, να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.


Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ.

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου...
Καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι...
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου.
Κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε τρόπο να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα 'τανε φωτιά στο αίμα.
Αν είχε χρώμα θα'ταν άσπρο ο φόβος.
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.
Αν σ' αγαπούν, να μάθουν να το λένε.
Κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τα αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις.
Δεν σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει.
Εσύ λυπάσαι, που το ξέρεις πρώτος.

Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα.
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω,
μ' αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση, σαν να υπεκφεύγω.


Με μια ελπίδα. Να 'ναι σαν κι εμένα...




Άσχετο 1: θα πω ένα ψέμα αύριο.
Άσχετο 2: Ευχαριστώ την Ν.

Καληνύχτα.


Δημοσίευση Ανάρτησης.

5 σχόλια:

Fleur είπε...

Η πρωτη παραγραφος ειναι τοσο ωραια.<3
Ετσι νιωθω καθε φορα που μπαινω στην παλια μου ταξη.:|

Ωστοσο,ειναι ασχημο να λειπει κατι συνεχεια.Και να νιωθεις κενη.:|

Φιλακια Αρτ.;)

Creep είπε...

Χμ... ναι.
Σε καταλαβαίνω απόλυτα, για αυτό και δεν έχω τίποτα να πω.
Θα σημειώσω όμως πως έχουμε καλό timing. Όταν περάσεις από μένα θα δεις γιατί...

Anlin,the sunray. είπε...

Πάντα νομίζεις πως εκεί που γέμισες το κενό που έλειπε, θα καταφέρεις να συμπληρώσεις ολόκληρη την εικόνα... no way. it's always sth missing.

Art. είπε...

@Fleur: Όντως. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η έλλειψη συναισθημάτων είναι χειρότερη από την ύπαρξη αρνητικών.

Να 'σαι καλά και φιλιά πολλά. :)


@Creep: Εσύ πρέπει να ασχοληθείς με το μάρκετινγκ. Β)


@Anlin, the sunray: Τα κενά είναι αμέτρητα. Και αν τα γεμίσουμε, θα δημιουργηθούν κι άλλα, κι άλλα... Η εικόνα δεν ολοκληρώνεται. Για να ικανοποιηθούμε εξαρτάται βέβαια αν μας αρκεί η ημιτέλειά της...

Καλό μεσημέρι!

Creep είπε...

Γιατί να ασχοληθώ με μάρκετινγκ; :S

Α, κατάλαβα, για τις τρελές μου ικανότητες. Β)

Να μου το εξηγήσεις αυτό, χωρίς πλάκα. ;)