Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Μπου.

Μέχρι πριν κάποιες εβδομάδες σε σκεφτόμουν αδιάκοπα. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων.
Δεν υπήρξε μέρα που να μην σε θυμηθώ, αισθητοποιήσω με κάποιον τρόπο, οραματιστώ, ακόμα...
Να μιλάς, να γελάς, να με κοιτάς.
Πόσα πράγματα μού είχες μάθει, πόσα κατάλαβα μόνη μου... Μα εσύ ήσουν πάντα η αφορμή.
Τα όνειρά μου, πάλι, συχνά τα επισκεπτόσουν. Μού μιλούσες, με άγγιζες, με φιλούσες

Όσες φορές όμως έτυχε να σέ ονειρευτώ ή έστω να προσπαθήσω να σε φανταστώ κάπου με κάποιον να λες κάτι, ποτέ δεν κατάφερα να σχηματίσω ακριβώς το πρόσωπό σου. Ποτέ. Μια ζωή εμφανίζονταν πρόσωπα άλλα, άλλων ανθρώπων, που ίσως να έμοιαζαν σε σένα, ίσως να έμοιαζαν πανομοιότυπα, ίσως να μην είχαν και καμία σχέση.
Δεν ήσουν ποτέ εσύ. (Το ήξερα.)
Χτες βράδυ ήσουν. Εσύ. Ήμουν σίγουρη.

Κάθε σπιθαμή του προσώπου. Κάθε βλέμμα, κάθε λάμψη. Κάθε διακύμανση και τόνος της φωνής.

Το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ ήταν το πνεύμα σου. Μόνο αυτό. Γιατί το είπες καθαρά, αυτό που ήθελα να ακούσω, αυτό που σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγες. Ούτε θα σού συνέβαινε μέσα σου. (Όπως πάντα άλλωστε.)
Μού είπες ότι δεν ήσουν ο ίδιος. Γιατί αυτό; Γιατί τώρα;

Γιατί, μάλλον, σέ σκέφτομαι ακόμα; Αφού η ιδεατή αυτή σου εμφάνιση κράτησε τόσο λίγο...
"Γιατί το όνειρο παραήταν καλό για να τελειώσει με τον πρωινό ήλιο."
Και γιατί ξανά; Γιατί έτσι. Γιατί η ζωή είναι άδικη. Γιατί, απλά, δεν ικανοποιήθηκε αυτή η επιθυμία. Γιατί είσαι μαζοχίστρια. Γιατί δεν τον ξέρεις. Γιατί τον βλέπεις από μακριά. Γιατί ήθελες να φύγει από μόνος του. Γιατί πείστηκες ότι αν έφευγες εσύ όλα θα ήταν καλά. Γιατί ΑΝΤΕΧΕΣ ΑΚΟΜΑ. Γιατί ανέβαλες το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου. Γιατί αναθεμάτισες την πόλη και όχι εσένα την ίδια. Γιατί σέ αηδίασε και άφησες χώρο για τύψεις. Γιατί σκέφτεσαι. Γιατί βασίστηκες στο μόνο ξένο άτομο που αγαπάς πραγματικά, που έχεις μαζί του την πλειοψηφία των σχέσεων που θα ήθελες να έχεις με αυτόν, που έχεις ταυτίσει, στην ουσία, με αυτόν, που συμπεριλαμβάνεις στο μέλλον σου. Μαζί με αυτόν.


Γιατί, θεέ μου, τα πάντα να μέ παρεμποδίζουν απ' το να εγκαταλείψω την σκέψη ότι είσαι ο ιδανικός;


στον Ντί

6 σχόλια:

Faery είπε...

Ίσως γιατί μπορεί να είναι ο ιδανικός?? Γιατί να τον αφήσεις αν τον έχεις βρει???????!!!!

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Αν θέλετε τη γνώμη μου, το "ιδανικό" δεν υφίσταται... Είναι μόνο μια θεωρία που εξυπηρετεί την ανθρώπινη ύπαρξη, πάντα σε θεωρητικό επίπεδο, για να αποφύγει ο άνθρωπος τις όποιες δυσκολίες (και είναι πολλές) συναντά όταν αντιμετωπίζει φαινόμενα που χρίζουν ιδιαίτερου προβληματισμού. Φαινόμενα που απαιτούν ενίοτε την θυσία ακόμη και της ίδιας μας της ζωής. Γι' αυτό ακριβώς φτιάξαμε αυτό το "ιδανικό", για να αποφύγουμε τις δυσκολίες και τον πόνο του να χάνεις ένα κομμάτι ή και ολόκληρη τη ζωή σου... Ακόμα και στις επιστήμες υπάρχουν τα "ισπανικά" μοντέλα, τα οποία πολλάκις μας έχουν τονίσει οι καθηγητές μας ότι είναι θεωρητικά. Στη φυσική, για παράδειγμα, έχουμε τα ιδανικα ελατήρια ή στην χημεία, έχουμε τα ιδανικα αέρια... Αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι το εξής: μην αναλωνεσαι σε προσπάθειες να βρεις το "ιδανικό", γιατί κάποια μέρα θα ξυπνήσεις και θα καταλάβεις ότι κυνηγώντας το μη υπαρκτό, δεν κατάφερες να χαρείς αυτα που πραγματικά είχες και κάπου εκεί θα μισησεις τον εαυτό σου και θα επιδοθείς σε ακόμα πιο αδοξες
προσπάθειες να φτάσεις σ' ένα επίπεδο να συμπαθείς, τουλάχιστον, τον εαυτό σου...
Πάρ'τα όλα αυτα σαν συμβουλή από κάποιον που ξέρει ακριβώς το συναίσθημα του να χάνεις αυτα που έχεις μέσα στα πόδια σου, κυνηγώντας σκιές... Καλή σου νυχτα

Art. είπε...

@Faery, Flying.High.Dead.Angel: Όπως είπε και ο άγγελος, δεν υπάρχει το τέλειο, αν όχι το ιδανικό. Και ειδικά ένας άνθρωπος δεν δύναται να χαρακτηριστεί ιδανικός ως προς κανένα του χαρακτηριστικό. Αυτό που χώρεσα στην λέξη "ιδανικός" ήταν ουσιαστικά η ουσία του "καλύτερου δυνατού", μια ιδέα και τίποτα παραπάνω. Το πόσο πιο αληθινές είναι οι ιδέες από την ύλη δεν μπορώ να το ξεκαθαρίσω ακόμα μέσα μου, παρ' όλα αυτά το ανεξήγητο αυτό κομμάτι του εγκεφάλου που δημιουργεί το "συναίσθημα" έχει την ανάγκη (και νομίζω είναι και λογικό) να κατασκευάζει πρότυπα, να εξιδανικεύει, να χαρακτηρίζει, να θέλει πράγματα, ακόμα κι αν δεν μπορεί ή δεν είναι αποκλειστικά στην εξουσιοδότησή του να τα έχει.

Στην πρώτη: Γιατί είναι άδικο να θέλεις κάτι, κάποιον και να το αποκτήσεις χωρίς αμοιβαιότητα. Τόσο απλά.

Στην δεύτερη: Όταν χάσεις τον εαυτό σου, έστω και προσωρινά, θες κάτι άλλο να σε γεμίσει. Υποκατάστατο. Και δεν έχω καταφέρει ακόμα να το διώξω, ούτε έχει έρθει κάτι διαφορετικό. Δεν ψάχνω το ιδανικό. Αυτό το "καλύτερο δυνατό" αντικατοπτρίστηκε σε ένα πρόσωπο, το οποίο δεν έχει βρει ακόμη αντικαταστάτη. Ούτε έχει εξανεμιστεί από μόνο του.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗΘΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΕΜΑΤΟ ΧΡΩΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ.ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΩ ΚΑΛΑ ΟΛΟΥΣ-ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!!

μαριάννα είπε...

πολύ όμορφο!

Art. είπε...

Να 'σαι καλά (: