Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Κι όμως, τι κρίμα...

Δεν θα ήθελα να γράψω άλλο μοιρολατρικό κείμενο, γι' αυτό και λογικά θα διαγραφεί μετά από λίγο...

Κρίμα. Όχι που δεν συνέβη, μα που σκέφτηκα ακριβώς την δικαιολογία σου. Και ας την σκέφτηκα, το αποτέλεσμα ίδιο. Άραγε αυτό ήταν που μου χάλασε την μέρα; Γιατί ξαφνικά άρχισαν να έρχονται πράγματα από παλιά, πράγματα όπως "Είμαι χοντρή, είμαι άσχημη, δεν είμαι ερωτεύσιμη.", πράγματα όπως ανούσια δάκρυα, πράγματα όπως νεύρα στην οικογένεια; Γιατί με πονάει το στομάχι μου την μέρα που φυσιολογικά με πονούσε και η κοιλιά μου και έτυχε να πονάει και το κεφάλι μου; Γιατί ρε γαμώτο το σκέφτομαι;

Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο... Γιατί δεν το τηρώ; Γιατί στενοχωριέμαι; Γιατί μετανιώνω; Το είπα ότι θα περιμένω μέχρι αύριο!
Και είναι και το άλλο: εσύ δεν έχεις αισθήματα; Είσαι όντως όπως σε περιγράφουν οι άλλοι;

Όχι... Έχεις αισθήματα. Νιώθεις αμηχανία, νιώθεις άβολα, γενικά δεν μπορείς να με κουμαντάρεις φαίνεται. Με φοβάσαι; Με φοβάσαι όπως όλοι οι άλλοι; Τόσο δύσκολος άνθρωπος έιμαι; Τόσο απρόσιτη μοιάζω; Τόσο πολύ δυσκολεύεσαι να μου πεις ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ; Γιατί είσαι ευγενικός μαζί μου; Γιατί είσαι τόσο ευγενικός μαζί μου; Σε ενοχλώ; Θα προτιμούσες να μην υπήρχα, να μην σκεφτόμουν έτσι; Πες το μου, γαμώτο. Πες το μου.


Με συγχωρείτε... Το ξέρω ότι υπερβάλλω.
Παρόρμηση της στιγμής.



Δημοσίευση Ανάρτησης... Για πολλοστή φορά.

3 σχόλια:

Creep είπε...

Μην τολμήσεις και την σβήσεις.-

Anlin,the sunray. είπε...

Θα βρεθεί η λύση. Από μόνη της.

Χαμόγελοοο! :D

Amélie Μelon είπε...

Γλυκό Αρτάκι όλα θα φτιάξουν!!! Χαμόγελο αστεράκι!! Χαμόγελο και ασιοδοξία!!