Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Memento

Δημοσιεύσεις του μέλους @RtVaVa (that's me) στο φόρουμ www.haryworld.net


Ξέρεις.... κάποτε νόμιζα ότι δεν είχα λόγο ύπαρξης. Ότι ήμουν απλά ένα ασήμαντο ον, ένας κόκκος άμμου στην έρημο...κάτι που απλά υπήρχε...ότι δεν σήμαινα κάτι σπουδαίο. Για κανέναν.
Επειδή απλά φοβόμουν να δείξω ποια είμαι. Φοβόμουν να δείξω τι νιώθω. Φοβόμουν να ζήσω.
Εσύ όμως, με τον δικό σου, μοναδικό τρόπο, κατάφερες να μου μιλήσεις. Να μιλήσεις στην ψυχή μου. Γιατί σε σένα βρήκα τον ιδανικό εαυτό μου. Δεν ξέρω...ένστικτο? Διαίσθηση? Κάτι με τράβηξε σε σένα.
Και τα κατάφερες. Κατάφερες να μου μάθεις κάτι. (είμαι βλέπεις και ξεροκέφαλη, δύσκολα βάζω μυαλό...)

Μου έμαθες ότι η ζωή είναι ωραία...

Μου έμαθες ότι με επιμονή, επιμονή, και λίγο χιούμορ όλα περνάνε.

Μου έμαθες να αγαπάω τον εαυτό μου όπως ακριβώς είναι, γιατί, ό,τι και να λέω, έχεις δίκιο, είναι υπέροχος.

Μου έμαθες να μην προδώσω ποτέ το παιδί μέσα μου...

Μου έμαθες να χαίρομαι την ζωή.

Μου έμαθες να πολεμάω.

Μου έμαθες να ζω.


Σ'ευχαριστώ, φύλακα άγγελέ μου. Σ'ευχαριστώ.


**********************************

Γίνεται μια επιλογή που έκανα χωρίς να την σκεφτώ, χωρίς σοβαρό λόγο, σε περίοδο που δεν είχα καν τις ίδιες προσδοκίες με τώρα, να έχει αλλάξη δραματικά την τροπή που θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή μου; Κι όμως, έτσι έχει γίνει...
Μια πρόταση.
Μια απλή φρασούλα που βγήκε από το στόμα ενός ανέμελου κοριτσιού, στηριγμένη με ένα χαζό επειχήρημα, με έχει φέρει στην θέση που είμαι τώρα.
Με οδήγησε σε σένα. Κι εσύ, χωρίς καν να το ξέρεις, υποθέτω, έχεις αλλάξει τελείως τον τρόπο που σκέφτομαι. Με βοήθησες να βγω απ' το καβούκι μου, να ανοίξω τα πέταλά μου. Με βοήθησες να γίνω αυτή που είμαι τώρα. Και σου είμαι ευγνώμων. Μου είναι άγνωστο αν θα συνέβαιναν όλα αυτά ούτως ή άλλως, αλλά δεν με απασχολεί. Αν εκείνο το μικρό κοριτσάκι είχε φανεί αδύναμο, αν δεν είχε το θάρρος να αλλάξει τότε, δεν θα σε συναντούσαμε... και, νομίζω, δεν θα είχε η ζωή το ίδιο φως που εσύ της δίνεις....
Έχω όμως ένα παράπονο. Όχι, όχι από σένα. Αλλά απ'το κοριτσάκι...
Μικρούλα...δεν νομίζεις ότι ήρθε ο καιρός να χωριστούμε; Να με αφήσεις να τραβήξω το δικό μου μονοπάτι;
Το ξέρω, φταίω κι εγώ, τόσον καιρό δεν άντεχα να σε αφήσω απ'το χέρι... Σε ήθελα κοντά μου. Ένιωθα ασφάλεια... Δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι θα έπρεπε να χωριστούμε κάποια στιγμή.... αλλά τώρα... Νιώθω ότι ήρθε η στιγμή να πάρω τον δρόμο μου.... Να προχωρήσω...
Το κοριτσάκι επιτέλους ας μεγαλώσει.
Αντίο...

**************

Πάντα νόμιζα ότι τα δάκρυα ήταν σημάδι αδυναμίας... Και θεωρούσα τον εαυτό μου αδύναμο που συνέχεια ξεσπούσε με κλάματα. Η αλήθεια ήταν όμως ότι δεν έβρισκα άλλη διέξοδο...κάτι μου έλειπε, και ακόμα μου λείπει, και δεν ήξερα πώς να το διεκδικήσω. Δεν ήξερα καν τι ήταν. Μα από την μέρα που έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή που θυμάμαι, τη μέρα που κατάλαβα ότι "Το παζλ πάντα θα μοιάζει σαν μισοτελειωμένο." υποσχέθηκα να μην ξανακλάψω γι' αυτό το θέμα. Μα τώρα; Τι μου φταίει; Γιατί ξεσπάω πάλι με αυτόν τον τρόπο;

Τελικά είμαι άνθρωπος κι εγώ. :)


********************************

Σε είχα για φύλακά μου...

Νόμιζα ότι θα ήσουν πάντα εκεί, με το υπέροχο χαμόγελό σου, την παντοτινή προθυμία σου να ακούσεις οτιδήποτε, την αφέλεια και την ανεμελιά σου. Σου είχα πάντα απόλυτη εμπιστοσύνη.

Ήσουν μαζί μου όταν σε χρειαζόμουν.

Εγώ δεν κατάφερα να σου συμπαρασταθώ όμως τώρα. Τώρα, τη στιγμή που πραγματικά χρειάζεσαι κάποιον να σου χαμογελάσει.
Ίσως να έφταιγε και η απόσταση...δικαιολογίες! Αλλά ανησυχώ. Γιατί δεν ξέρω αν μετά από αυτό θα μείνεις και πάλι ο ίδιος και απαράλλαχτος εαυτός σου.
Γύρνα πίσω...Σε έχω και πάλι ανάγκη...

**********************

Γύρισες, ε;
Βρήκες αυτό που φρόντισα να βρεις στον γυρισμό σου; Του έδωσες σημασία; Κατάλαβες μήπως τι θα έλεγε περίπου πριν καν το ανοίξεις;
Δεν ξέρω.
Τελικά το άνοιξες; Διάλεξες μια από τις δύο εκδοχές; Μήπως διάλεξες και τις δύο; Μήπως καμία;
Δεν ξέρω.
Αν πράγματι το άνοιξες...το διάβασες ολόκληρο; Το κατέστρεψες; Μήπως θύμωσες;
Δεν ξέρω.
Αν όμως δεν θύμωσες. Πώς ένιωσες;
Λυπήθηκες;
Χάρηκες, αν και πικρά;
Ένιωσες τίποτα...;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Και αυτό με κάνει να υποφέρω...ίσως περισσότερο απ' όσο νομίζεις.


Κάνε όπως σου υπαγορεύει η συνείδησή σου. Την εμπιστεύομαι. :)



*************************

α τι είναι πια οι μέρες; Περαστικές...
Τι είναι η δυστυχία; Κάτι που δημιουργεί το Εγώ μας, ο εγκέφαλός μας, ΕΜΕΙΣ, με το να λαμβάνουμε κάπως συγκεκριμένες καταστάσεις ή γεγονότα.
Τι είμαστε εμείς; Τίποτα. Αυτό που έχουμε, και ο μόνος για τον οποίο έχουμε πραγματική αξία είναι ο εαυτός μας. Άντε και κάποιοι άνθρωποι που έτυχε να γεννηθούν κοντά μας, στην ίδια περίοδο της ιστορίας. Ακόμα κι αν μας θυμούνται για 10, 20, 50, 1000 χρόνια, έχουμε σημασία τελικά στην αέναη κίνηση του σύμπαντος; Καμία απολύτως. Είμαστε κόκκοι άμμου, γράμματα μιας ατελείωτης σειράς από τόμους...

Ποιος νοιάζεται αν ένα γράμμα είναι στραβά γραμμένο; Αν ήταν αχνή η πένα που το ζωγράφισε; Αν απ' έξω φαίνεται καλά, αλλά μέσα του νιώθει ένα ασήκωτο βάρος που το κατατρώει; Αν νιώθει; Αν αγαπάει; Αν πονάει;
Κανείς. Ίσως το ίδιο. Ίσως κάποια διπλανά του γράμματα...
Μα ποιος κοιτάει ξεχωριστά τα γράμματα; Κάποιοι αγνοούν ότι κάθε γράμμα είναι σχεδιασμένο αλλιώς. Τα βλέπουν όλα σαν τυπωμένα. Ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την γενική εικόνα του βιβλίου... Ποιοι είναι αυτοί; Πραγματικά υπάρχουν; Ή μήπως είναι γράμματα κι οι ίδιοι και μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είναι κάτι διαφορετικό; Κάτι ανώτερο; Μήπως μόνοι μας δημιουργούμε μια τέτοια ψευδαίσθηση;

Και ποιος κρατάει την πένα που μας σχεδιάζει; Γιατί το κάνει;; Του το ζητήσαμε; Έχει να κερδίσει τίποτα απ' όλα αυτά...;

Δεν ξέρουμε... Αμφίβολο ότι θα μαθουμε ποτέ. Αλλά τι σημασία έχει; Κάθε γράμμα ξεχωριστά αποτελεί ένα μέρος του βιβλίου. Ο καθένας μας έχει βάλει ένα λιθαράκι στην ιστορία του κόσμου. Άσχετα αν ήταν τόσο μικρό για να το προσέξει κάποιος. Άσχετα αν, είτε από απροσεξία, είτε επίτηδες, έχουμε τραυματίσει τα διπλανά μας λιθαράκια. Κανείς δεν θα κάτσει να το δει αυτό. Ίσως εμείς... Ίσως αυτοί που πληγώσαμε... Αλλά, μέσα στην αέναη κίνηση της Ιστορίας, θα ξεχαστεί. Κι αυτό, κι εμείς. Για πάντα.

*********************

Το υποσχέθηκες. Υποσχέθηκες ότι δεν θα κλάψεις. Σου φάνηκε εύκολο...
Αλλά έτσι πάει πάντα. Εμπιστεύεσαι πολύ εύκολα ανθρώπους και καταστάσεις. Βγάζεις πολύ γρήγορα τα θετικά συμπεράσματα... Επαναπαύεσαι. Έτσι, την πάτησες. Είτε το ήθελες, είτε όχι, είτε μπορούσε να συμβεί ούτως ή άλλως, είτε είναι καθ' όλα δικό σου το φταίξιμο, απέτυχες.
Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο; Δεν ξέρεις αν όντως θα λήξεις την ιστορία... Δεν ξέρεις αν θα κάνεις αυτό που πρέπει και που θέλεις να γίνει... Δεν ξέρεις τι θα κάνεις μέχρι να το κάνεις. Και συνήθως, που να πάρει, εκείνη η στιγμή είναι πάντα ακατάλληλη. Κατι πάντα θα πάει στραβά, κάτι δεν θα σε ευνοήσει. Και συνεχίζεις το ίδιο βιολί...

Περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις.

Το τρένο έφυγε, Άρτεμις. Σταμάτησε άραγε; Άνοιξαν οι πόρτες; Δεν ξέρεις. Άργησες πολύ. Υπερβολικά.
Το τρένο σφύριξε... Στην διαδρομή προς τον σταθμό κάποιοι σε καθυστέρησαν, κάποιοι προσπάθησαν να σε επιταχύνουν, να σε σπρώξουν ακόμα... Αυτός σου έριξε την τελευταία φωνή. "έλα, έλα.." σου είπε. Μα ήξερε. Ήξερε ότι ήταν αργά πια... Ότι δεν υπήρχε κάποιος που περίμενε να έρθεις. Ήξερε ότι το μόνο που θα σε περίμενε θα ήταν απογοήτευση. "Ωραία..." του είπες, όταν έφτασες. "Δεν πειράζει" σκεφτόσουν.
Ηλίθια.
Σου είπε ότι δεν ήσουν αληθινή... ότι ακόμα και την στιγμή που άναψε κάποιο φως, εσύ κρυβόσουν. Από μένα κρυβόσουν, Άρτεμις. Στο χω ξαναπει... Δεν μπορείς μόνη σου. Τουλάχιστον, έτσι έπεισες τον εαυτό σου. Εμένα. Καταβάθος το ήξερες. Ήξερες ότι στο τέλος δεν θα άντεχες. Μια ματιά ήταν αρκετή...

Συγγνώμη.

******************************



How did this happen? Who's to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable, but again truth be told, if you're looking for the guilty, you need only to look into a mirror.

V.




*************************


Δεν ξέρω πού κολλάει αυτό το τελευταίο... Απλά ήθελα να δω την φάτσα του αυτή τη στιγμή. :)

Καληνύχτα σε όλους!

3 σχόλια:

Poisonous είπε...

Ποστ επνευσμένα από διάφορες περιόδους της ζωής σου... Είναι ωραίο που τα συγκέντρωσες όλα μαζί σε μία ανάρτηση. Μην σταματήσεις να γράφεις.
Και το πρόσωπο του V. πάντα κολλάει. :Ρ
Φιλιά!

Art. είπε...

Χαχαχα, παίζει να είσαι απ' τους ελάχιστους που θα εκτιμήσουν όλη την σημασία αυτής της ανάρτησης... Ευχαριστώ για την παρότρυνσή σου, θα κάνω ό,τι μπορώ!

Creep είπε...

To τελευταίο κολλάει... και είναι μία από τις αγαπημένες μου φράσεις του V.
Τα ποστ σου πάντα ήταν πάντα ευπρόσδεκτα όποτε έτυχε να τα δω... και μου άρεσαν πολύ. Ειδικά το σημείο με τα γράμματα για παράδειγμα...
Καλό απόγευμα. :)