Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Διάλογοι (Μέρος 1ο)

Εγώ... κι εγώ. Περί ανέμων, υδάτων, ήλιων, κ.ο.κ...


-Τί είσαι; Γιατί όλα τα αγόρια σε χλευάζουν, όλα τα κορίτσια νιώθουν άνετα μαζί σου και σε "χρησιμοποιούν", όλοι οι όμοιοί σου σε στιλ και γούστα σε βάζουν στην ελίτ της παρέας τους;
-Διότι -αντίστοιχα- οι συνήθειές του είναι διαφορετικές, διότι κι αυτός είναι άνετος, διότι έτσι γίνεται με τους ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και μιλάνε την ίδια γλώσσα. Για να μην μιλήσω για εξωστρέφεια και "ηγετική αύρα"... Μήπως θα ήθελες να ρωτήσεις: Γιατί εγώ να μην ανήκω σε καμία από τις παραπάνω ομάδες; Ρητορική ερώτηση.
-Θα σε αγνοήσω... Γιατί από την μία να φέρεσαι σαν να είσαι όντως διαφορετικός, θέλεις να έχεις την μούρη του ξεχωριστού, του εναλλακτικού, παρ' όλα αυτά υποκύπτεις σε κοινότυπες και μάλλον συνηθισμένες απολαύσεις;
-Διότι είναι ανθρωπος. Διότι όσο ξεχωριστός κι αν θέλει(ς) να φαντάζει, έχει το δικαίωμα να πάει και λίγο με την μάζα... Όχι;
-...Γιατί από την μία να είσαι τόσο ώριμος, να μιλάς τόσο όμορφα και σωστά και από την άλλη να κάνεις τόσες χαζομάρες και να βρίζεις τόσο άσχημα;
-Πφφ, δεν απαντάω. Δες απλά τον εαυτό σου...
-Γιατί όλα αυτά να με διχάζουν, να με κάνουν να λυπάμαι ή να ζηλεύω, να με γοητεύουν;
-Ειλικρινά, περιμένεις απάντηση σε αυτήν την ερώτηση;
-Τί είσαι;
-Άνθρωπος. Φυσικά.
-Γιατί μια με ενθαρρύνεις και μια αμύνεσαι απέναντί μου; Γιατί χαμογελάς αμέριμνα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα; Γιατί ανταποκρίνεσαι στα λεγόμενά μου; Γιατί μου ζητάς να μιλήσω, να πω κάτι, ενώ ούτε εσύ προωθείς την συζήτηση;
-Γιατί δεν τον ρωτάς;
-Γιατί είμαι ηλίθια.
-Βγάζει σε κάτι να το λες;
-Όχι, δεν νομίζω... Είναι όμως κι αυτό μια μορφή εκτόνωσης.
-Και τι καταλαβαίνεις;
-Ότι το γεγονός ότι πάντα βγάζω το ίδιο συμπέρασμα, κάτι σημαίνει.
-Μήπως υπερεκτιμάς την νοημοσύνη σου; Μήπως το παίζεις μετριόφρων αλλά αποζητάς προσοχή και κομπλιμέντα, ίσως περισσότερο από αυτούς που βλέπεις να τους δίδονται;
-Ορίστε, είμαι ηλίθια.
-Συγχαρητήρια...
-Όρεξη έχω να σ' ακούω νομίζεις... Και δεν μου λες. Μόνο παρατηρήσεις όταν είμαστε οι δυο μας μπορείς να κάνεις; Πού βρίσκεσαι όταν πραγματικά σε χρειάζομαι; Πού κρύβεσαι όταν πρόκειται να του μιλήσω, όταν είμαστε μόνοι ή όταν η παρέα είναι μεγάλη και συνήθως βρίσκομαι στο περιθώριο; Πού βρίσκεσαι όταν παραλογίζομαι ασύστολα, όταν κλαίω, όταν πλάθω σενάρια στο μυαλό μου; Πού είσαι όταν είμαι πάνω στην σκηνή; Είναι τυχαίο που σε όλες αυτές τις περιπτώσεις νιώθω ότι το μυαλό μου δεν λειτουργεί, ότι δεν μπορώ να σκεφτώ, ότι δεν βγαίνει τίποτα, τίποτα απολύτως;
-Είμαι εσύ. Είσαι εγώ.
-Ακριβώς. Επομένως, πού βρίσκεται η μία όταν την χρειάζεται η άλλη και τούμπαλιν; Γιατί η λογική να μην έχει συναίσθημα, τα συναισθήματα να μην έχουν λογική, παρ' όλο που και τα δύο συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο άτομο;
-Ρωτάς γιατί δεν συγχρονιζόμαστε... Μα αυτό δεν είναι απλό. Ειδικά όταν υπάρχουν εξωτερικά ερεθίσματα... Η καθεμιά είναι απασχολημένη με τα δικά της.
-...Εκτός από όταν γράφω. Βλακεία. Μεγάλη βλακεία.
-Ισχύει... Λές ότι έχεις βρει εκείνη την ξεχασμένη, ιδανική ισορροπία, η οποία μάλλον κι άλλη ψευδαίσθηση θα είναι. Κι άλλη αυταπάτη. Το βρίσκω τόσο εύκολο να σου δώσω τα λόγια να μιλήσεις για όλα όσα σε τρώνε σε άλλους.
-Κι όμως. Δεν κάνω κάτι να τα εφαρμόσω, να τα πραγματοποιήσω. Να αλλάξω τα δεδομένα λιγουλάκι...
-Και σε πόσα άτομα έχεις μιλήσει;
-Τρία.
-Χαχα, προοδεύεις! Και τί σου είπαν; Μάλλον, τί έκανες;
-Μίλησα.
-Αυτονόητο...
-Δεν σταμάτησα να σκέφτομαι.
-Φαίνεται.
-Δεν θέλω να κόψω επαφή...
-Σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούμε... Παρ' όλα αυτά, αν τύχει και αλλάξω γνώμη, γιατί πιθανότατα εγώ να το κάνω πρώτη, έχω τις οδηγίες. Εσύ τις κράτησες...
-Σαφώς... Δεν θα είναι εύκολο όμως.
-Πράγματι. Οι συνθήκες δεν ευνοούν με τίποτα. Εκτός κι αν...
-Τί..;
-Υπάρχει ίσως μία λύση.
-Όχι. Όχι! Όχι!!!
-Μια σκέψη έκανα... Μόνο αν τα πράγματα γίνουν υπερβολικά σκούρα... Χαλάρωσε! Ούτε εγώ το θέλω αυτό!
-Ούτε να το διανοηθείς! Μα πώς μπόρεσε να σου περάσει καν απ' το μυαλό;!
-...
-...
-Το χάσαμε... Και μας παρακολουθούν αυτήν την φορά.
-Δίκιο έχεις. Ας μην τους κουράσουμε περαιτέρω...
-Να πούμε καληνύχτα...;
-Όχι, όχι καληνύχτα. Όχι τώρα... Δυστυχώς πολλά απλά πράγματα μου φέρνουν άλλα στον νου.
-Εις το επανιδείν, λοιπόν... Μέχρι να αλλάξει κάτι.
-Ναι, μέχρι τότε.
-Πρόσεχε...
-Όντως, δεν έχω το δικαίωμα να απαιτώ από σένα κάτι τέτοιο... Θα κάνω ό,τι μπορώ. Τα λέμε.







Δημοσίευση Ανάρτησης.

8 σχόλια:

Fleur είπε...

Ουαου...περιεργη και πολυ πρωτοτυπη αναρτηση!
Παντως οντως μπερδευτικα.:P

Ελπιζω να βρεις ακρη.

Φιλακια!:)

Amélie Μelon είπε...

Εξαιρετικό Αρτάκι μου!! Κάνω και εγώ κάτι τέτοιους εσωτερικούς διαλόγους ώρες ώρες... Εγώ θα συμφωνήσω! Πρόσεχε!

Φιλάκιααα!

Poisonous είπε...

Πολύ ωραίος διάλογος. :Ρ
Αγαπημένη μου φράση: "Είμαι εσύ. Είσαι εγώ."
Την καλησπέρα μου!

Marsy είπε...

Πφφφ... Συνέχεια θέλουμε να νιώθουμε ξεχωριστοί και τελικά όσο μοιάζουμε τόσο διαφέρουμε. Μιλάς ώριμα, σ' αρέσει η ΄λογοτεχνία και η καλή μουσική και όμως μοιάζεις τόσο με το κοριτσάκι στο δίπλα θρανίο που βλέπει βιβλίο και πετάει καντήλες...
Εγώω νομίζω πως μόνο τα συναισθήματα έχουν τη δύναμη να εξαφανίζουν πλήρως τη λογική. Σ' εμένα μια φορά κάπως έτσι λειτουργεί.
Σε φιλώ.

Art. είπε...

Γεια σου Μάρσυ. :)
Από πού το συμπέρανες για την μουσική και την λογοτεχνία; :Ρ Όντως, έχω σοβαρά κριτήρια για να μου αρέσει κάτι πολύ, παρ' όλα αυτά δεν έχω κάτσει να ψάξω και πιθανότατα να μην έχω διαβάσει ή ακούσει κάτι που οι περισσότεροι να τα θεωρούν "δεδομένα".
Ναι, αυτό είπα εν μέρει... Κυρίως ότι είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξουν αυτά τα δύο, να υπάρχει ισορροπία. Ή το ένα θα υπερισχύει, ή το άλλο.

Φιλιά πολλά!

Rontiven είπε...

Απιστευτος ο εσωτερικος σου διαλογος!
Ολοι χρειαζομαστε ανα τον καιρο μια κουβεντουλα με τον.. εαυτο μας που παντα μας αποκαλυπτει κατι καινουριο.

Καλη συνεχεια!

Anael είπε...

όταν αρχίζουν οι απαιτήσεις..καλά ξεμπερδέματα!:)

καλώς σε βρήκα!

Art. είπε...

Σ' ευχαριστώ, Rontiven! Πράγματι, έχει ενδιαφέρον, αλλά πάντα με μέτρο.
Την καλησπέρα μου!

Ισχύει, Anael... Καλωσήρθες! :D