Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Αυτό ήταν; Τελείωσε κι αυτό το παραμύθι;

Nightfall... Quietly crept in and changed us all.




Πέφτει η νύχτα. Κι εδώ, και κάπου αλλού. Κάπου που δεν το βλέπεις με τα μάτια.

Γιατί; Τι φταίει; Ήταν προκαθορισμένο ότι θα συνέβαινε αυτό, μόνο και μόνο επειδή θα αλλάζαμε; Μόνο και μόνο επειδή θα βλέπαμε κάποια πράγματα πιο σοβαρά, θα είχαμε απαιτήσεις από τους ανθρώπους και θα τους κρίναμε με όλο μας το μίσος (;). Υπερβάλλω. Αλλά έτσι πάει... Αν δεν αγαπάς έναν άνθρωπο που γνωρίζεις τόσο καλά, τον μισείς... Ή όχι;

Πριν επεκταθώ, θα ήθελα να σας πω μια ιστορία...

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, (<--κλισέ.-) ήταν μια παρέα. Ήταν όλοι τους διαφορετικοί, αγόρια και κορίτσια, και ο καθένας ξεχώριζε με την μοναδική του προσωπικότητα. Κάποιοι από αυτούς γνωρίζονταν από παλιά, κάποιοι προστέθηκαν αργότερα... Αλλά, φαινομενικά, ήταν αγαπημένοι. Συνέχεια πείραζαν ο ένας τον άλλον, κάποιοι μπορεί και να πληγώνονταν βαθιά μέσα τους, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν ενωμένοι. Περνούσαν ΚΑΛΑ μαζί. Πέρασαν οι μήνες, κάποια πράγματα άλλαζαν κατά καιρούς... Έρχονταν κι άλλα άτομα στην παρέα, έβγαιναν κάποια. Λογικό να πραγματοποιούνται μεταβολές σε κάτι ζωντανό. Μα, κανείς δεν πτοούνταν. Κανείς δεν το έπαιρνε είδηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μα σίγουρα δεν πήγαινε κάτι καλά; Σίγουρα δεν πάει τώρα;

Ναι, ποτέ δεν ήμουν καλή στις ιστορίες. Οι αξιοπρεπείς ιστορίες έχουν ένα χρονικό και τοπικό πλαίσιο, τους χαρακτήρες τους, μια υπόθεση και ένα φαινομενικό τέλος. Εδώ, όλα λειψά μου βγήκαν... Ελπίζω όμως να πιάσατε το νόημα. Τίποτα δεν πάει στραβά... Τουλάχιστον δεν πήγε απαραίτητα την στιγμή που το πήρα εγώ είδηση. Η αλλαγή -γιατί περί αλλαγής πρόκειται, ούτε θετικής ούτε αρνητικής- άρχισε πολύ πριν εγώ, ένα απλό μέρος της, και ασήμαντο θα έλεγα, το καταλάβω. Εγώ "μοίρασα τους ρόλους" μέσα στο κεφάλι μου, εγώ χαρακτήρισα τους ανθρώπους που αποτελούσαν την παρέα ως "κύριους" και "δευτερεύοντες", εγώ γράφω αυτή τη στιγμή αυτό το κείμενο, εγώ έχω το πρόβλημα.
Εγώ είχα το πρόβλημα όταν άρχισαν να τον βγάζουν απ' έξω. Δεν καταλάβαινα τον λόγο, μόνο γι' αυτό.

Μπορεί να ενοχλήθηκαν κι άλλοι, δεν ξέρω ακριβώς πόσοι και ποιοι, αλλά...έκαναν κάτι; Κάναμε κάτι;
Και γιατί, γιατί θεέ μου, να μην με ενοχλούσαν οι άλλες περιπτώσεις; ("Ξέρεις γιατί.") Είναι ξεχωριστός αυτός; ("Ναι.") Είναι καλύτερος απ' τους άλλους; ("Όχι απαραίτητα. Εσύ όμως το πιστεύεις.")


Σκάσε. Θέλω να σκάσεις. Δεν θέλω να σκέφτομαι πια έτσι, δεν θέλω να κάνω τέτοιες άδικες διακρίσεις... Δεν θέλω να ξεχωρίζω τους ανθρώπους για αντικειμενικά ασήμαντους λόγους. Δεν μπορώ να είμαι δίκαια; Δεν μπορώ να βρίσκω λύσεις, αφού με λένε όλοι έξυπνη; Υπάρχει τελικά μία λύση που θα τους ευχαριστήσει όλους; Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι να αλλάξουν όλοι τρόπο σκέψης. Να γίνουν λίγο πιο ανεκτικοί, να συζητάνε και να δέχονται τον άλλον κι ας μην συμφωνεί μαζί τους. Ναι, αυτή θα ήταν η λύση σε όλα τα προβλήματα του κόσμου... Αν ήταν όντως εφικτή.
Τι εγωιστικά που σκέφτομαι... Έχω την εντύπωση ότι είμαι πάντα η ιδανική περίπτωση. Γιατί, επειδή απλά δεν έκανα κάτι κακό; Και πού το ξέρω; Εκτός αυτού, κάπως το έλεγε στο βιβλίο της ΚΠΑ... "Αυτό που έχει χαλάσει πραγματικά τον κόσμο, δεν είναι τόσο οι κακές πράξεις των κακών, όσο η αδιαφορία των καλών." Άλλο ένα πράγμα που μπορεί να εφαρμοστεί παντού.

Το μόνο πράγμα για το οποίο ίσως δεν μπορώ να αμφιβάλλω, είναι ότι τους αγαπάω. Τους αγαπάω όλους. Ανεξάρτητα αν για κάποιους τρέφω ειδική συμπάθεια, ανεξάρτητα αν ένας με γοητεύει. Τους αγαπάω, γι' αυτό που είναι. Τους αγαπάω τον καθένα ξεχωριστά... Αλλά έχω την εντύπωση ότι τους αγαπούσα πιο πολύ μαζί. Μας αγαπούσα πιο πολύ μαζί. Nομίζω ότι ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσω την αλήθεια.

-Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί... Απλώς δεν ταιριάζουν όλοι μεταξύ τους!

Ναι. Επειδή αλλάζουμε. Επειδή ξαφνικά έχουμε απαιτήσεις, ξαφνικά επαναστατούμε, ξαφνικά κρίνουμε τους ανθρώπους όσο αυστηρά μας παίρνει. Όχι όμως από μίσος. Απλά... δίνουμε σημασία σε κάποια πράγματα, ίσως περισσότερη από όση τους αξίζει. Ή απλά συνειδητοποιούμε ξαφνικά ότι έχουμε κι εμείς ζωή, αφού νιώθαμε καταπιεσμένοι από τον Χ ή τον Ψ. Αντιδράμε. Και τελικά, αυτό που έφταιγε εξ' αρχής, ήταν ότι σπάνια λέγαμε την αλήθεια. Ή απλά σπάνια σκεφτόμασταν ώστε να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας. Και αυτά συσσωρεύονταν... Μπορεί απλά να βρήκαμε καινούριους ανθρώπους ή και πλευρές παλιών που μας γεμίζουν περισσότερο... Και βρίσκοντας το καλύτερο να αρχίσαμε να κατηγορούμε τους παλιούς, επειδή δεν ήταν αυτό που θέλαμε, αυτό που περιμέναμε.
Αλλά δεν έχουν κι αυτοί αισθήματα; Δεν είναι άνθρωποι κι αυτοί; Κάποιοι είναι τυχεροί ή δυνατοί ή απλά αγαπάνε τον εαυτό τους σε αρκετά μεγάλο βαθμό ώστε να μην επηρεάζονται τόσο.

Κι εγώ, παραλληρώ άλλη μια φορά χωρίς λόγο... Ναι, μου λείπεις. Και το ξέρω ότι δεν πέφτεις έτσι εύκολα. Πάντα έχεις εναλλακτικές. Μα το είδα στον ύπνο μου, είχες πέσει. Και μάλιστα σε μένα. Ζητούσες από μένα να σε σηκώσω...
Ίσως απλά να το θέλω. Πάλι σκέφτομαι εγωιστικά.
Ηλίθια.

3 σχόλια:

Poisonous είπε...

Καταλαβαίνω πώς νιώθεις.. Όσο τουλάχιστον αφορά το πρώτο σκέλος. Αυτό με την ιστορία. Το έχω σκεφτεί και εγώ. Πολλές φορές και πρόσφατα ειδικά.

Δεν είναι μόνο αυτός που απομάκρυναν. Είναι όλοι. Λίγο λίγο όλοι απομακρύνονταν. Και προσκολλούνταν αλλού. Διαφορετικά. Στην αρχή δεν είμασταν έτσι.. Δεν είχαμε κάν τέτοιες σκέψεις. Τουλάχιστον δεν ήταν φανερό.
Και ξαφνικά.. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην μιλάμε κάν. Τουλάχιστον όχι όπως παλιά. Λές και είναι ξένοι. Απλοί γνωστοί, που τους συναντάς κάθε μέρα στον ίδιο χώρο.

Τί πήγε στραβά; Μάλλον θα άλλαξαν τρόπο σκέψης. Μάλλον στο ξανασκέφτηκαν και προτίμησαν κάτι που κατά τη γνώμη τους θα ήταν καλύτερο και λιγότερο "βαρετό". Δεν θέλω να μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα άλλαζαν τόσα πολλά σε μόνο ένα χρόνο. Και ποτέ δεν σκέφτηκα αρνητικά πράγματα, άσχετα με μικρές φανερές διαφορές. Ήταν ασήμαντες.

Δεν ξέρω την γνώμη τους σε αυτό το θέμα. Μάλλον ποτέ δεν θα την μάθω, αφού δεν προχωράει τίποτα πια. Κανείς δεν τολμάει να πεί κάτι.

Η αλλαγή του καθενός μας είναι αυτό που τα ανέτριψε όλα; Δεν νομίζω.. Δεν ξέρω. Θέλω να πιστεύω όχι. Θέλω να πιστεύω ότι η αλλαγή του καθενός μας είναι πρός το καλύτερο, με λιγότερες αρνητικές σκέψεις για τους γύρω μας.

Τελικά όσοι λιγότεροι, τόσο το καλύτερο ε;
Είναι σωστό αυτό;

Δεν ξέρω γιατί τα λέω όλα αυτά. Δεν ξέρω κάν αν εννοείς αυτά που γράφω.

Πάντως μου λείπουν. Όλοι τους.
Έτσι όπως ήταν πρίν, you know;
Προσπάθησα. Έστω και λίγο, αλλά προσπάθησα.
Με τον τρόπο μου. Δεν γινόταν όμως τίποτα.
Κανείς δεν είχε διάθεση.
Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Άμα σπάσουν κάποιοι κρίκοι από την αλυσίδα, γίνεται να φτιαχτεί ξανά; Δεν το νομίζω.

Καλή σου νύχτα και συγγνώμη αν αυτά σου φαίνονται, έστω και λίγο, ασυναρτησείες...

Art. είπε...

Ναι. Και αυτό ξεκίνησε σχεδόν απ' την αρχή της χρονιάς, αν θυμάσαι...Όντως απομακρύνονται όλοι. Απλά εγώ χρειάστηκε να απομακρυνθεί αυτός για να το πάρω χαμπάρι. (....)

Δεν ανέφερα κάπου αυτό το "Όσο λιγότεροι τόσο το καλύτερο... Απλά καλό θα ήταν να αποδεχτούμε τις ισχύουσες συνθήκες. Και αν δεν μας αρέσουν να τις αλλάξουμε.
Και μένω πάντα στην θεωρία, γι' αυτό δεν φτιάχνεται τίποτα. :)

Poisonous είπε...

όχι, δεν είπα ότι το ανέφερες πουθενά. Μια ιδέα είπα..
Πώς αλλάζουμε τις συνθήκες όμως όταν κανένας δεν συνεργάζεται;
Δεν μπορούμε να πιέσουμε κανέναν.

Συνάντησα τον ξέρεις-ποιόν πριν από λίγες ώρες. Κι όμως δεν είχαμε τίποτα να πούμε, παρά μόνο τα τυπικά του καλοκαιριού. Πώς γίναμε έτσι;

Ελπίζω κάποτε να βελτιωθεί έστω και λίγο η κατάσταση.

bb