Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

-Χωρίς Τίτλο-

Τι ζητάμε;

Η απάντηση είναι απλή: κάτι περισσότερο.
Νομίζουμε ότι η ζωή μας πρέπει να τα έχει όλα: φίλους, οικογένεια, έρωτες, επιτυχίες... Και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με όλα αυτά... Είναι όμορφα από την φύση τους. Το θέμα είναι ότι βάζουμε ως στόχο την απόκτησή τους, λες και είναι διαμάντια ή χρυσάφι. Και όντας προσκολλημένοι στον στόχο μας, χάνουμε την μπάλα. Ξεχνάμε τον αρχικό μας σκοπό, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι η ευτυχία. Ξεχνάμε την διαδρομή. Ξεχνάμε να ζήσουμε το παρόν, το τώρα και παγιδευόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο απογοήτευσης και πόνου.
Θεωρούμε τα λάθη μας ως αποτυχίες, ζούμε με αυτά για πολύ καιρό, μας στοιχειώνουν.
Μα τι έχει σημασία τελικά; Η αποτυχία, αυτή καθ' αυτή, μπορεί να είναι αποτυχία; Υπάρχουν τελικά αποτυχίες στην ζωή; Είναι όντως λάθη αυτά που θεωρούμε λάθη;

Δεν ξέρω. Θα ήθελα να πιστεύω ότι τίποτα δεν έχει σημασία, ότι όλα οδηγούν σε κάτι καλό, ότι όλα είναι όμορφα. Μόνο και μόνο επειδή είναι δικά μας. Άνθρωποι είμαστε... Δεν είμαστε μηχανές.
Αυτό αγαπάω. Το αληθινό. Γιατί όσο αδέξιο, όσο ανόητο κι αν φαίνεται, είναι από μόνο του τέλειο. Είναι αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης πράξης. Δεν είναι προσχεδιασμένο, δεν έχει κάποιον σκοπό. Δεν προορίστηκε για κάτι. Απλώς συνέβη, ένας θεός ξέρει γιατί. Και αυτό το γιατί δεν έχει καμία απολύτως σημασία, μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει -τουλάχιστον για το δικό μας μυαλό.

Γιατί τότε να νιώθω δυσφορία; Μήπως λυπάμαι που δεν έχω πετύχει να βγάζω πάντα τον αληθινό εαυτό μου; Μήπως θεωρώ ότι οι άλλοι δεν είναι σαν κι εμένα και δεν θεωρούν το ίδιο; Μήπως προσπαθούσα τόσον καιρό να πείσω τον εαυτό μου ότι το ξεπέρασα, αλλά παρ'όλα αυτά φοβάμαι ακόμα;

Για άλλη μια φορά αδυνατώ να απαντήσω.

Υπάρχει κανένα νόημα σε αυτούς τους προβληματισμούς;

Όχι. Αφού δεν οδηγούν σε τίποτα -τουλάχιστον όχι εμένα.

Έχω δει όμως κι έχω νιώσει να με εμπνέουν κείμενα που δεν έχουν κάποιο συμπέρασμα, τέλος, κάποια κατακλείδα. Τι να κάνω; Να ελπίζω ότι αυτές οι ασυναρτησίες θα (υπερ)εκτιμηθούν από κάποιον, μήπως και νιώσω από μόνη μου κάποια εφήμερη ικανοποίηση;

Είμαι ελεύθερη να το κάνω.-

1 σχόλιο:

Creep είπε...

Δεν είναι υπερτιμημένα τα κείμενά σου. Άλλωστε, μπορεί να μην σε ξέρω τόσο καλά όσο θα ήθελα, αλλά έχω διαβάσει κείμενά σου.
Γράφεις λιτά, αλλά περιεκτικά και με καλή δομή. Και όταν έχεις αυτά τα υπέρ ό, τι γράφεις είναι ευκολοδιάβαστο και διεγερτικό προς σκέψη. Αυτό μου αρέσει σε σένα. Θα μπορούσες να γράφεις για τα πιο βαρετά θέματα και να τα κάνεις να φανούν απλά και ενδιαφέροντα.
Από την άλλη, γράφεις για πολύ ενδιαφέροντα θέματα, κάτι που τα κάνει ακόμα πιο ενδιαφέροντα και τα εξιδανικεύει με το ταλέντο σου.
Καλώς όρισες στον πανέμορφο κόσμο του blogging...