Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Στο τραίνο...

Η Θεσσαλονίκη. Η πόλη την οποία πάντα θεωρούσα δεδομένη, αφού εκεί γεννήθηκα και εκεί βρισκόμουν κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, εκεί ζουν οι συγγενείς μου και κανένας φίλος. Το ταξίδι από και προς τα κει είχε γίνει αμέτρητες φορές. Δεν καταλάβαινα πότε περνούσαν οι ώρες, είτε βρισκόμουν σε αυτοκίνητο, είτε σε λεωφορείο, είτε σε τραίνο.
Σε τραίνο... Η μοναδική φορά που θυμάμαι πραγματικά, που ήταν ολότελα διαφορετική, ήταν αυτή που πήγα με φίλους, χωρίς τους γονείς και τον αδερφό μου. Όταν πηγαίναμε ήταν δύσκολα... Ο βραδυνός ύπνος σε μεταφορικό μέσο ποτέ δεν μου πήγαινε... Μα δεν μου έμεινε καθόλου αυτό το ταξίδι, παρά μόνο σε κούραση την επόμενη. Όχι ότι είχε σημασία. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, θα γινόταν κάτι διαφορετικό αν δεν υπηρχε η κούραση αυτού του ταξιδιού; Όχι όχι... Δεν μπορεί. Τα γεγονότα που ακολούθησαν έπρεπε να γίνουν ούτως ή άλλως κάποια στιγμή. Και έγιναν!

Μέσα μου το είχα πάρει απόφαση, θυμάμαι... "Στην Θεσσαλονίκη, θα γίνει!".
Απ' ότι φαίνεται δεν ήμουν τότε αρκετά αποφασισμένη... ή απλά δεν είχα ξεθαρρέψει. Όχι ότι είχε σημασία... Απλά δεν το έκανα. Το έκανε κάποιος άλλος για μένα... Εμμέσως. Έκανε όλη την δουλειά, ουσιαστικά... Με γλίτωσε από κόπο... και χρόνο. Ήταν ο διαμεσολαβητής στα πάντα. Του είμαι βεβαια ευγνώμων που νοιάστηκε τόσο πολύ. Κανείς άλλος δεν με είχε στηρίξει έμπρακτα, με αυτόν τον τρόπο. Μόνο για κάτι τον κατηγορώ. Που δεν με πίεσε παραπάνω. Όχι ότι έχει σημασία τώρα... Αυτές οι στιγμές μου φαίνονται πια μακρινές... Και απλά για να μην απομακρυνθούν ακόμα περισσότερο θα ήθελα να υπάρχουν κάπου. Θα ήθελα να μην τις ξεχάσω.


Δεν θυμάμαι να ένιωσα ποτέ ξανά οδύνη για κάποιο γεγονός που όντως συνέβη. Και την ένιωσα... κατόπιν εορτής βέβαια. Όχι ότι είχε σημασία...

Το ψυχρό κλίμα υπήρχε. Μια, δυο μέρες... Αμυδρά θυμάμαι. Αλλά εγώ το είχα δημιουργήσει. Υπάρχει ως έννοια το "σιωπηλός παρορμητισμός"; Και να μην υπάρχει εγώ τον εκφράζω πολύ συχνά... Συνήθως περιλαμβάνει βλέμματα τα οποία αφήνουν απορίες... Και φυσικά καμία απολύτως κουβέντα. Όλα αυτά απολύτως ασυνείδητα και ανεξέλεγκτα. Αυτός λοιπόν ο σιωπηλός παρορμητισμός μου τον εκνεύρισε. Μάλλον... Δεν μπορώ να ξέρω... Ίσως κάποτε στο μέλλον μπορέσω να τον ρωτήσω... Όχι ότι είχε σημασία αν εκνευρίστηκε ή αν θεώρησε ότι απλά το κακό παραπάει, ή αν έφταιγε ο "διαμεσολαβητής",τον οποίον και ρώτησε.
-Τι γίνεται με την Άρτεμις;
-Όλο και κάτι μπορεί να γίνεται... Όχι με μένα πάντως...
-Με κοιτάζει.
-Ε, καλά κάνει!
Αυτές τις μικρές συζητήσεις ποτέ δεν τις παρακολουθούσα. Μου τις μετέφερε ο διαμεσολαβητής. Εγώ δεν προσπάθησα να το παίξω άνετη. Συνέχισα να δείχνω μελαγχολική καθ' όλη την διάρκεια της διαμονής μας. Ηλίθια... Όρεξη είχα φαίνεται να τον εκνευρίσω πραγματικά... Τα κατάφερα; Δεν ξέρω...
-Είναι τελείως μαλάκας. Δεν μου αρέσει καθόλου όπως αντέδρασε και όπως σου φέρεται...
 Αναισθησία, απάθεια, ανεμελιά; Ή άμυνα; Δεν έμαθα... Ίσως κάποτε μπορέσω να τον ρωτήσω... Όχι ότι έχει σημασία πια.
Όπως όλα κάποτε τελειώνουν, έφτασε η στιγμή που θα φεύγαμε. Πρωί ή μεσημέρι ήταν... Ο ήλιος περνούσε μέσα από τα φύλλα δημιουργώντας υπέροχες εικόνες. Πάντα λάτρευα αυτό του το παιχνίδι... Πάντα το πρόσεχα. Και τα κοινά σημεία που είχαν οι περιπτώσεις μεταξύ τους μπορεί να δημιουργούσαν αδιαφορία σε άλλους, εμένα όμως με μάγευε σε κάθε βλέμμα που του έριχνα. Ο Ήλιος.
Ανεβήκαμε στο τραίνο. Στο τραίνο. Κάθισα. Δίπλα μου, κανείς. Πίσω μου, ο διαμεσολαβητής... Δίπλα του, ο Ήλιος.
-Φεύγουμε... Δεν θα κάνεις αυτό που θέλεις;
-... (χαμογελούσα...; γιατί;)
-Αν δεν το κάνεις τώρα... δεν θα το κάνεις ποτέ. Είναι καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά να μείνεις με την απορία του τι θα γινόταν. Καν' το, τώρα που είναι ευκαιρία!
-...έχει σημασία πια;
-Δεν το ξέρεις.
-Προτιμώ να μην το μάθω καλύτερα.
Έβαλε μουσική. Ο Ήλιος έγειρε και πήγε αλλού... Πέρασαν λίγα λεπτά...
-Πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι...Θα το ξαναβάλω.
Here I am. Please, send me an angel. Καθόμουν ασάλευτη. Μήπως έτρεξε κάποιο δάκρυ εκείνη τη στιγμή; Δεν το θυμάμαι καλά. Το μυαλό μου ταξίδευε πάντως... Και, απ' ότι μου είπε, φαινόταν.
-Έλα, μην κάθεσαι σαν την Μεγάλη Παρασκευή τώρα!
-...(γέλασα...; γιατί;)
-Το άφησες πάντως. Δεν του μίλησες... Μπορεί να ένιωθες και καλύτερα απ' ότι τώρα... Μπορεί όχι.
-Ξέρεις;
-Ναι, ξέρω. Δεν θα γινόταν. Μου το είπε ξεκάθαρα. "Δεν θα ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο."
-...δεν πειράζει! (χαμογελούσα...; γιατί;)
-Ναι, ναι που δεν πειράζει... Όταν θα μείνεις μόνη σου, είμαι σίγουρος ότι θα ξεσπάσεις κάπως. Δεν γίνεται...
-Και σε τι θα ωφελήσει αυτό; Εφόσον δεν μπορώ να αλλάξω την γνώμη του, δεν έχει κανένα νόημα να στενοχωριέμαι. (συνέχιζα να χαμογελάω...; γιατί;)
-Μα, είσαι υπερβολικά καλή! Δεν γίνεται! Δεν έχεις κι εσύ αισθήματα; Δεν έχεις επιθυμίες; Γιατί δεν αγαπάς και λίγο την Άρτεμη;
Έγειρα στο παράθυρο, ακόμα χαμογελώντας. Το τραγούδι συνέχιζε... Here I am... Please...send me an angel... Δεν πειράζει. Δεν πειράζει. Δεν πειράζει... Το μυαλό μου προσπαθούσε να επιβληθεί. Τα κατάφερε... Το βράδυ κοιμήθηκα. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς όνειρα. Ακόμα και εκείνη την στιγμή, την μόνη ξεκάθαρη στιγμή που θα μπορούσε να μου προκληθεί οδύνη, συνέχισα να κρύβομαι.


Το μόνο που θα μπορούσα να προσθέσω είναι ότι η τεχνολογία έχει κάνει την ζωή μας πιο εύκολη, μα πιο ανιαρή, χωρίς νόημα. Είναι άδικο να μην μπορώ να πω κάτι που αισθάνομαι και να το στέλνω σε μήνυμα,...

Οχι ότι έχει σημασία.


-ΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ ΑΝΆΡΤΗΣΗΣ-








Faith consists in believing when it is beyond the power of reason to believe.
-Voltaire





(Δεν είμαι σίγουρη αν μετέφερα ακριβώς τα λόγια που ειπώθηκαν τότε... Ελπίζω να τα μετέφερα όσο το δυνατόν πιο πειστικά και να μην προσέβαλα κανέναν!)

4 σχόλια:

Creep είπε...

Την φράση "δεν έχει σημασία" ποτέ δε την δεχόμουν. Ίσως είμαι υπερβολικά πεισματάρα αλλά όποτε την ακούω νιώθω πως ο άλλος είναι τσακισμένος συναισθηματικά χωρίς λόγο.
Αν σε πιάσει έστω και στιγμιαία περιέργεια, ΈΧΕΙ σημασία.
Όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν μένει ίδιο.
Και αυτό... αυτό το έμαθα με πολύ άσχημο τρόπο.

Καλό σου απόγευμα.

Art. είπε...

Τι να πω... Στην παρούσα φάση δεν δίνω πια σημασία. Και το ότι μοιάζω τσακισμένη συναισθηματικά είναι ότι κλήθηκα να αποδώσω το συναίσθημα που υπήρχε τότε, με την θύμιση εκείνων των ημερών... Παρ' όλα αυτά τα πάντα έχουν αλλάξει τώρα. Με την αλλαγή της οπτικής μου γωνίας και μόνο!

Poisonous είπε...

Αχ αυτός ο διαμεσολαβητής.. Τέλος πάντων, ας μην βγάλω και εδώ τα εσώψυχά μου. :Ρ Δεν είναι το θέμα μας.

Καθοριστική εκδρομή.. Αν και τα γεγονότα της κάπως προβλέψιμα. :/ Δεν ξέρω τί να πώ... Απλά χαίρομαι που τουλάχιστον, έστω και έτσι, ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα. Η αλλαγή της οπτικής σου γωνίας είναι σαφώς καλύτερη για σένα και άμα νιώθεις καλά έτσι, τότε δεν χρειάζεται να πώ τίποτα παραπάνω. Απλά δεν ξέρω πόσο θα αντέξεις έτσι... Ελπίζω και εύχομαι να σου έρθει κάτι καλύτερο από αυτό στην ζωή σου. Κάτι που να αξίζει περισσότερο τον κόπο και τον χρόνο σου. Κάτι που να σε εκτιμήσει περισσότερο.

Οκ, ακούγομαι κάπως bitcy αυτή τη στιγμή, αλλά ξέρεις πόσο δύσκολο μου είναι να εκφράζομαι. :Ρ Ελπίζω να μην παρεξηγήσεις τα λεγόμενά μου, έτσι και αλλιώς τα έχουμε συζητήσει πολλές φορές.
Να 'σαι καλά, θα τα πούμε σύντομα! :)

Art. είπε...

Σ' αγαπάω που με σκέφτεσαι και με φροντίζεις...
Φιλιά πολλά πολλα πολλάααα!