Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Is it a new dawn?

10.7.2010


«Love... What a puzzling word.» Υπάρχει άνθρωπος που να μην συμφωνεί; Που να ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την πλήρη σημασία αυτού του συνόλου αισθημάτων και καταστάσεων και ότι δεν τον έχει προβληματίσει ποτέ, αν έχει έρθει σε επαφή με αυτό; Υπάρχει η πεποίθηση, ας πούμε προκατάληψη, ότι όποτε ένα –συνήθως- κορίτσι, -πάλι συνήθως- γύρω στα 14-15 έχει κάποιο πρόβλημα, αυτό θα είναι ερωτικής φύσεως ή κάτι παρεμφερές…
Μήπως, εν μέρει πάντα, ισχύει;
Θυμηθείτε, ή προσπαθήστε να πιάσετε τον εαυτό σας σε μια τέτοια φάση (εκτός κι αν ανήκετε στην όχι και τόσο μικρή ομάδα των ατόμων που θα το αρνηθούν, είτε ρεαλιστικά είτε όχι. :3 Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Δεν δίνετε/δίνατε υπερβολική, μα υπερβολική σημασία στην κατάστασή σας; Δεν γυρίζει/γύριζε όλος σας ο κόσμος γύρω από αυτό; Δεν ήταν το πιο σημαντικό, το πιο μεγάλο, το κορυφαίο γεγονός της καθημερινότητάς σας, κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό, μόνο και μόνο επειδή απλά έσπαγε την μονοτονία της;
Για να μην πάω πολύ μακριά γενικεύοντας τα πάντα χωρίς να γνωρίζω, θα μιλήσω –και καλό θα ήταν να το συνηθίσετε από δω και στο εξής- για τον εαυτό μου. Ενώ ζω μια μάλλον ασυνήθιστη ζωή, έχω πράγματα που με γεμίζουν, με ζωντανεύουν και με κάνουν δημιουργική, θεωρώ τον έρωτα ως, αν όχι το σημαντικότερο, ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, απ’ τα καλύτερα που μου έχουν συμβεί ποτέ. Γιατί; Μάλλον το ότι είναι κάτι πανέμορφο και υπέροχο είναι κοινώς αποδεκτό (τουλάχιστον για όσους είναι στο ίδιο «στρατόπεδο απόψεων» με μένα), και για ακόμη μια φορά προβληματίζομαι άσκοπα…

Απλά αναρωτιόμουν… Πέρασα σχεδόν μια εβδομάδα ατελείωτης ανεμελιάς όσον αφορά τον εσωτερικό μου κόσμο. Δεν τυραννιόμουν με περίπλοκους συλλογισμούς. Τα προβλήματά μου ήταν μικρά, ασήμαντα, καθημερινά. Ήταν ακόμη ο έρωτας ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου; Δεν ακύρωσα τον εαυτό μου εκείνη τη στιγμή; Δικαιολογούμαι με την ιδέα ότι δεν είναι δυνατόν να με απασχολεί κάτι 24/7 και ότι είναι φυσικό να το ξεχνάω καμιά φορά, εκτός βέβαια αν δω κάποιο σχετικό όνειρο ή αν απομακρυνθώ προς την παραλία τα μεσάνυχτα για να ακούσω τα κύματα, ή ακόμα κι αν δω ένα ζαχαροπλαστείο που έτυχε να λέγεται όπως το όνομά του;

Γι’ αυτόν τον λόγο σταμάτησα να πολυμιλάω –κυρίως στον εαυτό μου- για την σημασία που έχει για μένα… Δεν έχει κανένα νόημα. Παλιά μιλούσα… Μιλούσα πολύ. Και σκεφτόμουν. Κυρίως αυτό.
Τώρα τα πράγματα έγιναν πιο απλά. Πιο βαθιά. Οι λέξεις, οι σκέψεις, κατέληξαν περιττές. Αποδείχθηκε αυτό και στην πράξη… Είναι άραγε τυχαίο ότι δεν βασανίζομαι πλέον; Μου λέτε να ξεκολλήσω. Μα σας το είπα. Παλιά ήμουν δυστυχισμένη. Τώρα, όχι!



Δεν θα βγάλω κανένα συμπέρασμα για το σε τι πρόκειται να εξελιχθώ εγώ ή η ζωή μου. Μπορεί να γίνω εύστοχη, μπορεί να πέσω εντελώς έξω… Στο μόνο που ωφελεί αυτή η καταγραφή των τωρινών μου συναισθημάτων είναι να τα δω αργότερα και να καταλάβω γιατί έγινα αυτό που έγινα. Για το μόνο που είμαι σίγουρη είναι ότι δεν πρόκειται να μετανιώσω για τίποτα. Τουλάχιστον όχι πια. Αφού, τι στο καλό, θα έχουν συμβεί, θα είναι δικά μου, θα είναι μέσα στη ζωή μου, θα είναι αληθινά…

And I’m feeling…gooooood………

Δεν υπάρχουν σχόλια: