Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

Αποχωρισμοί

Ξανά. De ja vu... Νομίζεις ότι κάπου έχεις ξαναζήσει αυτήν την σκηνή.
Προσπαθείς να θυμηθείς πότε, πού, με ποιον ήσουν, γιατί συνέβαινε αυτό, γιατί αντιδρούσες έτσι, μα μετά από ελάχιστες στιγμές συνειδητοποιείς ότι -ως μοναδική περίπτωση- η σκηνή είναι η ίδια. Διαφέρουν μόνο ελάχιστες λεπτομέρειες, που μπορεί και να είναι ανούσιες.

-Πού;
-Οπουδήποτε.
Έξω από ένα κτίριο, σε κάποιο σταυροδρόμι, στην πόρτα του σπιτιού σου.

-Πότε;
-Δεν έχει σημασία.
Συνήθως θα είναι βράδυ ή απογευματάκι, συνηθισμένο στην προκειμένη περίπτωση...

-Με ποιον;
-Με τον ίδιο.
Εκτός κι αν βρίσκονται κι άλλα πρόσωπα μαζί, πράγμα που είτε απλουστεύει, είτε περιπλέκει την αντίδρασή σου.

-Γιατί συμβαίνει;
-Γιατί όχι;
Είναι κάτι φυσικό, εφόσον δεν συζείς με το αναφερθέν άτομο.

-Και γιατί; Γιατί αντιδράς έτσι;
-...


Χε χε... Δεν ξέρω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Και δεν θα μπορούσα να την ξέρω! Για κάποιον λόγο όταν πρόκειται να πεις με τον τρόπο σου "εις το επανιδείν", "γεια", "καληνύχτα", παρ' όλο που είναι το τελευταίο πράγμα που θες να πεις εκείνη τη στιγμή, βγαίνει απ' το στόμα σου τόσο φυσικά... Σχεδόν αυτόματα.
Βέβαια, όποτε μπλέκονται τρίτα πρόσωπα, όλα γίνονται πιο απλά για την κατάσταση, πιο περίπλοκα για σένα. Κατά κανόνα οι άλλοι μιλάνε μαζί του κι εσύ απλώς παρακολουθείς, γελάς περιστασιακά, το πολύ να ρίξεις κάποιο σχόλιο το οποίο θα κατανοηθεί τις μισές απ' τις φορές που θα γίνει... Μέχρι εκεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, μέχρι πρόσφατα έβλεπες την στιγμή του αποχωρισμού μοναδική ευκαιρία να σε προσέξει ή να σου μιλήσει.
-Γι' αυτό φυσικά δεν μπορεί να ευθύνεται άλλος παρά εσύ.
Μέχρι πρόσφατα θα κατηγορούσες τον εαυτό σου. "Ηλίθια." θα έλεγες λίγες στιγμές αφού γυρίσει την πλάτη και απομακρυνθεί. Θα έσκυβες το κεφάλι λίγη μόνο ώρα μετά από ένα πρόσχαρο και άνετο "Γεια σου!" ή ένα "Καληνύχτα".
Οποιοσδήποτε έβλεπε μια τέτοια κατάσταση (δεδομένου ότι τα πρόσωπα του ήταν άγνωστα) μάλλον θα σκεφτόταν "Αξιολύπητο κορίτσι..." ή "Καημένο κορίτσι..". Θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι η κοπέλα δεν έχει θάρρος της γνώμης της, γι' αυτό και ενοχλείται από την ημιπροσποιητή αντίδρασή της απέναντι σε κάποιο "αντικείμενο ειδικού ενδιαφέροντος"... Πώς ξέρεις ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο; Απλούστατα, επειδή αυτό συνήθιζες να πιστεύεις για σένα.
"Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου." 
Έτσι είναι. Στα μάτια των άλλων βλέπεις συνήθως ό,τι θες εσύ να δεις. Όποτε είναι καλό, ακόμη κι αν δεν αντιπροσωπεύει την απόλυτη αλήθεια, δεν βλάπτεις κανέναν. Αν όμως είναι κάτι αρνητικό, είναι σίγουρο ότι θα ρίξεις τον εαυτό σου και μπορεί και τον άλλον.

-Λοιπόν..; Μπορείς τώρα να απαντήσεις;
-Γι' αυτό:
Είχες πάντα την εντύπωση ότι ο συνομιλητής σου ήθελε να σε ξεφορτωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Αυτό φυσικά επειδή θεωρούσες ότι δεν ήσουν αρκετή/δεν σε εκτιμούσαν όσο θα ήθελες/δεν περνούσαν καλά μαζί σου. Επειδή λοιπόν είχες μια τέτοια πεποίθηση, φρόντιζες να ικανοποιήσεις την επιθυμία του...Μετά όμως, μόνο και μόνο επειδή η αντίδρασή σου ήταν αποτέλεσμα υποκειμενικής εκτίμησης των σκέψεών των ανθρώπων, η οποία προερχόταν από κοινή έλλειψη αυτοεκτίμησης, μετάνιωνες που δεν μίλησες ή που είπες πολύ λιγότερα απ' όσα θα ήθελες.

Κάθε φορά είναι και ίδια, κάθε φορά διαφορετική.
Αυτά που αλλάζουν είναι ο τόπος, ο χρόνος, κάποια πρόσωπα που μπορεί να προστεθούν και, φυσικά, αυτό που νιώθεις εκείνη τη στιγμή.

Δεν μιλάω για συναισθήματα προς ανθρώπους. Μιλάω για ικανοποίηση ή μη ικανοποίηση από τον ίδιο σου τον εαυτό, για αποδοχή ή επιθυμία απόρριψης της κατάστασης, για ουδέτερα συναισθήματα ή δυσφορία μετά.
Κατά τα άλλα, όλα σχεδόν είναι ίδια. Οι διάλογοι, η συχνότητα και διάρκεια των παύσεων και, φυσικά, η στιγμή του αποχωρισμού. Για τον άλλον, δεν άλλαξε κάτι απ' την στιγμή που αποδέχτηκες την ανικανότητά σου να του μιλήσει για ορισμένα πράγματα. Αυτός δεν μπορεί να διαβάσει το μυαλό σου ώστε να καταλάβει ότι δεν σε πειράζει πια το γεγονός ότι δεν εκφράζεσαι μαζί του. Αλλά το χειρότερο ίσως είναι ότι ούτε εσύ μπορείς να τον διαβάσεις. Δεν μπορείς να ξέρεις αν νιώθει άσχημα γι' αυτόν ή για σένα. Δεν μπορείς να ξέρεις αν νιώθει όντως άσχημα. Δεν μπορείς να ξέρεις ακόμα και αν δίνει σημασία σε τέτοιες αντιδράσεις και αν έχει κάτσει να αναλύσει την συμπεριφορά σου. Παρ' όλα αυτά κάποτε θα απαιτούσες να συνέβαινε αυτό, επειδή θα απαιτούσες να είχες καταφέρει να τραβήξεις την προσοχή του ως άνθρωπος. Θα απαιτούσες να είσαι ενδιαφέρουσα γι' αυτόν. Και αν δεν ήσουν, θα προσπαθούσες να γίνεις.
Αν εξαιρέσουμε ότι ξεπέρασες τέτοιες σκέψεις θεωρώντας τες ανούσιες και άδικες, τίποτα δεν άλλαξε τελικά. Τουλάχιστον δεν ξέρεις, επειδή δεν έχει γίνει κάποιο συνταρακτικό και καθαρό γεγονός που να υποδηλώνει αυτήν την αλλαγή μέσα σου. Δεν ξέρεις αν όντως θα γίνει κάτι καθοριστικό ή αν ο σκοπός ήταν να δεις ΕΣΥ τα πράγματα με άλλο μάτι, με άλλη σκοπιά...Αν άλλαζες στόχους μακροπρόθεσμα, πιθανότατα να ξεχνούσες τους παλιούς τους οποίους τώρα κατακρίνεις. Ή όχι;

Ήρθε λοιπόν άλλη μια στιγμή αποχαιρετισμού... Στον ίδιο χώρο είχε επαναληφθεί αρκετές φορές. Ο χρόνος ήταν παρόμοιος. Ο τρόπος φυγής σου πάντοτε ο ίδιος, ακολουθεί κάποιον συχνά ανούσιο ή όχι και τόσο διάλογο.
Πάντα θέλεις κάτι παραπάνω να πεις.
Ποτέ δεν το θυμάσαι όταν βρίσκεις την ευκαιρία.
Τώρα δεν ξέρεις ακριβώς πώς νιώθεις που ξαναάφησες τον κύκλο συναντήσεών σας να κλείσει προσωρινά, χωρίς να πετύχεις κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό.. Σίγουρα καλύτερα απ' ότι θα ένιωθες αν συνέβαινε το ίδιο έναν χρόνο πριν. Αλλά τι είναι; Αποδοχή της παρούσας στιγμής; Ή μήπως κάτι που δεν θα ήθελες να συμβεί, κάτι που πολλοί, κυρίως αυτοί που θα έλεγαν "Αξιολύπητο κορίτσι", "Καημένο κορίτσι" θα σε παρότρυναν να προσπαθήσεις να κάνεις; Δεν ξέρεις. Και δεν σε νοιάζει. Αύριο ξεκινάει κάτι καινούριο... Εσύ θα κοιτάξεις να το απολαύσεις όσο περισσότερο γίνεται, χωρίς να σκέφτεσαι το παρελθόν ή το μέλλον. Όλα, ή τουλάχιστον ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει από μόνο του, εκεί που δεν το περιμένεις. Σταμάτα να προσδοκείς.  Σταμάτα να περιμένεις.

Μπαϊ δε γουέι, καλό μου ταξίδι. :)

2 σχόλια:

Creep είπε...

Δεν είσαι αξιολύπητη. Είσαι άνθρωπος. Και αυτή είναι η ομορφιά του ανθρώπου: Να κάνει λάθη, να ειρωνεύεται, να χαζογελά, να χορεύει μπροστά σε κόσμο.
Αυτό είναι το τέλειο για μένα. Το ατελές.
Ο άνθρωπος.

Art. είπε...

Κι εγώ αυτό πιστεύω, ακράδαντα, αγαπητή Creep! Και μάλιστα νομίζω το έχω κάνει αισθητό από την πρώτη μου ανάρτηση. Απλώς ήθελα να δείξω την αντίθεση των παλιών με τις τωρινές μου πεποιθήσεις. ;) Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!